พอดีข้าพเจ้าเกิดรับงานปุบปับ คือไม่คิดว่าจะทำ ไปๆมาๆ...เอ้า...ทำก็ทำ(วะ)

เพื่อประโยชน์สุขแก่ตนเองและผู้อื่น (ที่คอยเป็นห่วงเป็นใย เป็นกังวล เป็นเครียด ฯลฯ แทนเรา)

กว่าจะมีโอกาสมาแจ้งข่าว ก็ป่านนี้ล่ะค่ะ (บล็อคร้างไปเลย แหะๆ)

อนาคตบล็อคนี้ก็อาจจะอัพบ้าง ไม่อัพบ้าง สุดแล้วแต่สถานการณ์จะอำนวยนะคะ

(กรุณาทำใจไว้แต่เนิ่นๆ)

สุดท้ายนี้...ไม่รู้จะแก้ตัวอะไรแล้ว เอาเป็นว่า สวัสดีปีใหม่ค่ะ ขอให้ทุกท่านสุภาพแข็งแรง

ใครใคร่เจอผีก็ขอให้สมปรารถนาทุกๆคนเลยนะคะ

edit @ 4 Jan 2008 09:20:04 by ผายลมรัก~♥

สวัสดีค่ะแวะมาส่งข่าวว่าจะไปตจว.ประมาณ 1 อาทิตย์อาจจะไม่ได้อัพบล็อก(อีกแล้ว) เพราะไม่รู้ว่าเน็ตอบต. --เอ๊ย ตจว.จะไหวมั๊ย... ปกติใช้ high-speed ของ true มันก็ด๋อยๆอยู่แล้ว อัพขึ้นบ้างไม่ขึ้นบ้าง -*-

อาทิตย์ที่ผ่านมา เผอิญต้องไปอยู่เฝ้าไข้กระทันหัน ไม่ได้แตะคอมฯเลย ก็ต้องขอโทษด้วยนะคะที่อาจจะทำให้บางคนรอเก้อ ^ ^"

ขอเล่าประสบการณ์ที่ไปเฝ้าไข้มานะคะ รพ.ทรวงอก หรือที่ถูกคือ สถาบันโรคทรวงอก(อยู่แถวติวานนท์) ไม่ได้เจออะไรหรอกค่ะ ... ถ้าเจอสงสัยได้เป็นคนไข้ซะเองแน่ๆ >.< แต่ถึงอย่างนั้น ที่นี่ก็มีจุดที่ดูน่ากลัวหลายจุดเลย(ในความคิดของเรานะ)

ที่แรกคือ ที่ๆเราต้องไปเฝ้าไข้ที่ห้องพิเศษ ตึก 6 ค่ะ ซึ่งตึกนี้ชั้นล่างๆ กำลังรอการก่อสร้างต่อเติม สภาพก็จะเป็นซากตึกที่ถูกทุบ ทิ้งเอาไว้รอช่างและคนงาน มีผ้าใบสีฟ้ามากั้นรอบๆ เหลือที่แค่ทางเดินหน้าลิฟท์ คงไม่ต้องบอกว่าตอนกลางคืนจะน่ากลัวขนาดไหน...

ตอนที่เราอยู่ เราต้องรีบออกไปซื้อข้าวเย็นขึ้นมาเก็บไว้ตั้งแต่ตอนบ่าย 4 โมง แล้วค่อยเอามาอุ่นกินทีหลัง (ยอมรับว่าปอดแหกอ่ะ...)

จะเป็นเพราะว่าเราดันมาทำบล็อคนี้ด้วยล่ะมั๊ง เลยทำให้จากที่เคยกลัวอยู่แล้ว กลายเป็นกลัวโครตๆ อะไรๆมันก็หลอนไปซะหมด น่ากลัวไปซะหมด (แต่มันน่ากลัวจริงๆนะคะ ไม่เชื่อลองไปดูได้เลย ข้างในจะมีสวนหย่อมร่มรื่น มีโต๊ะม้าหินให้นั่งเล่น... ลองเข้าไปนั่งตอนเย็นๆ แล้วค่ำๆค่อยเดินออกมานะ... เหอๆ)

จุดต่อไปก็คือตัวลิฟท์ของตึก 6 นั่นแหละ เป็นลิฟท์ใหม่ค่ะ ทันสมัย มีระบบอำนวยความสะดวกสำหรับผู้พิการด้วย ปุ่มกดก็มีอักษรเบลล์ และยังมีเสียงประกาศทุกขั้นตอน เช่น

"ประตูลิฟท์เปิด... ประตูลิฟท์ปิด... ชั้นหนึ่ง... ชั้นสอง... ชั้นสาม..." (ถึงไม่มีคนเข้าออก ก็บอกทุกชั้นค่ะ) เราก็ต้องอดทนยืนฟังไปจนถึงชั้น 5แล้วลิฟท์นี่ก็ไม่ค่อยมีคน อาจจะเป็นเพราะเรามาอยู่ตรงกับช่วงวันหยุด(ลงมติเห็นชอบไม่เห็นชอบฯ) ทั้งรพ.ก็ดูจะเงียบ...เงียบ...และเงียบ (จากที่ปกติรพ.ก็ต้องเงียบอยู่แล้ว แต่นี่มันเงียบมากๆๆๆ ออกแนววังเวง) T^T

เสียงในลิฟท์ที่ว่านี่เป็นเสียงผู้หญิงค่ะ ก็เป็นพูดเรียบๆสุภาพๆ (ไม่ใส่ลูกเล่นแบบประชาสัมพันธ์ตามห้าง) แต่ทีนี้ความที่อัพบล็อคผี (ชื่อย่อที่เราเรียกบล็อคนี้) เรื่องน่ากลัวต่างๆมันก็ไหลทะลักเข้าหัวสมองเหมือนเบรคแตกอ่ะ คือมันหยุดคิดไม่ได้ พยายามคิดเรื่องอื่น แต่เดี๋ยวมันก็แว๊บ...วกเข้าเรื่องผีจนได้ (เวรกรรมของชั้นแท้ๆ)

วันนึง ขณะอยู่ในลิฟท์คนเดียว อยู่ก็ดันคิดว่าถ้าเสียงประกาศ มันเปลี่ยนเป็น

"...ชั้นสี่... ชั้นห้า... ประตูลิฟท์ไม่เปิด ฮิฮิฮิ..."

โอ๊ย...อยากจะทุบกบาลตัวเอง ไม่รู้คิดได้ไง หลอนมากๆ ยืนตัวแข็งเลยเรา แถมด้านหลังมันเป็นกระจกเงาบานใหญ่ (ไม่รู้ใครคิดเนี่ย เอากระจกเงาติดไว้ในลิฟท์ -*- มันมีประโยชน์ตรงไหนเหรอ?) ฮือๆๆๆๆๆ กลัวขี้หดตดหายเลยอ่า...

อีกจุดก็คือตึกติดกัน มันเป็นตึกร้างค่ะ ปิดไว้คงรอทุบเพื่อปรับปรุงเหมือนกัน แต่มันมีทางเดินลอดใต้ตึกเพื่อออกไปตึกหน้าและหน้ารพ.ได้ (ตึกหน้าจะมีร้าน 7-11 ค่ะ)

ทีนี้มีอยู่ครั้งนึง แฟนเรามาหาตอนค่ำ ประมาณทุ่ม-สองทุ่มก็จะออกไปเดินโลตัสที่อยู่ฝั่งตรงข้ามรพ. มันก็ดันพาเราเดินลอดทางที่ว่านี้อ่ะ (ปกติเราจะเดินตามทางเดินเชื่อมตึกของรพ. ซึ่งจะมีไฟสว่าง แต่พอดีคุยเพลินไม่ได้ดูว่าเค้าพาเราเดินไปทางนั้น - -")

พอเดินลอดเข้าไป (มันเป็นทางลาดลง เหมือนลอดอุโมค์) ก็สยองเลยค่ะ มันมืดๆ มีไฟส้มๆส่องเป็นระยะๆ ดูสลัวๆ เดินเข้าไปจะเจอบันไดทางขึ้นชั้น 2 หน้าบันไดจะขึงเชือกและติดป้ายว่า "ห้ามเข้า" (อุ๊ย ไม่อยากเข้าหรอกค่ะ) เราไม่กล้ามองอะไรมาก ก้มหน้าเดินงุดๆ (แต่ก็ยังอุตส่าห์เห็นว่ามันเป็นบันไดเก่าๆ ฝุ่นหนาๆ ... ก็มันตึกร้างนี่นะ)

ช่วงเกือบถึงทางที่จะไปโผล่ตึกหน้า ดันมีไฟนีออนสีขาวหลอดเล็กๆ ดับๆติดๆ กระพริบๆ ดังตึ่ด...ตึ่ด...ตึ่ด... แหม อะไรมันจะประจวบเหมาะแบบนี้ นี่ถ้ามาถ่ายหนังผีนะ ฝ่ายฉากไม่ต้องเอามาเลยนะเนี่ย ใช้ได้เลยเนี่ย... (น่านนนน ความคิดบรรเจิดอีกแล้วค่ะ บอกแล้วว่าเผลอไม่ได้มันคิดถึงเรื่องผีทุกทีสิน่า) เราก็รีบหยุดความคิดไว้แค่นั้นอ่ะค่ะ ไม่กล้าคิดต่อ เดี๋ยวเกิดมันมีจริงๆ... บรื๋อว์ๆๆๆ

จบดีกว่าค่ะ เดี๋ยวกะว่าจะลงเรื่องใหม่ซัก 2-3 เรื่อง ทิ้งไว้ให้อ่านแก้อยากกันนะคะ ^ ^

ก็เปลี่ยนไปได้พักใหญ่แล้วล่ะค่ะ แต่ไม่ได้มาบอกกล่าวกันซักที (แอบขี้เกียจ)

คือมีการใส่ชื่อเรื่อง แทนที่จะใช้ว่า "ในคืนที่ฉันเจอผี - (ตอนที่...)" เพื่อที่จะได้ค้นหาง่ายขึ้น ซึ่งเราไม่อยากใช้คำว่าชื่อเรื่อง เพราะถือวิสาสะตั้งขึ้นเอาเอง โดยที่เจ้าของเรื่องไม่ทราบแม้แต่น้อย (- -") แถมแต่ละชื่อ ก็ตั้งแบบกำปั้นทุบดินมากๆ

คิดซะว่ามันเป็นแค่ tag หรือคำช่วยค้นหาก็แล้วกันค่ะ (จริงๆแล้วมันก็เป็นแค่นั้นนั่นแหละ)

สำหรับตัวเลขกำกับแต่ละเรื่อง เราขอคงเอาไว้เหมือนเดิม เพราะตั้งใจว่าจะนับจำนวนเรื่องคร่าวๆว่าทั้งหมดมันมีประมาณกี่เรื่อง (ที่ว่าคร่าวๆเพราะบางเรื่องไม่รู้จะนับยังไง อย่างแม่ย่านางนี่มีหลายตอนมาก เหมือนมินิซีรีย์เลย จะนับรวมเป็น 1 เรื่อง หรือนับแยกดี ก็ตัดสินใจไม่ถูกค่ะ)

สำหรับทุก comment ก็ขอบคุณมากนะคะ ถ้าว่างก็จะพยายามตอบ และจะพยายามไปเยี่ยมบล็อคตามทุกๆคำเชิญนะคะ

ลป.ขอออกตัวนิดนึงว่า อาจจะเห็นเราอัพบ่อยๆ แต่จริงๆแล้วเราไม่ได้ว่างมากหรอกค่ะ เพียงแต่ว่ามีเรื่องใน stock เยอะเหลือเกิน พอว่างซัก 5 นาที 10 นาที ก็จะแว่บเข้ามาอัพซักเรื่องสองเรื่อง อีกอย่างเราต้องแย่งใช้เน็ตกับสาวก Dota ด้วยค่ะ ทำให้มีเวลาเข้ามาแป๊บเดียวจริงๆ ถ้าตอบ comment ช้าไปบ้าง หรือข้ามไปบ้างก็ขออภัยด้วยนะคะ ^ ^"

ขอแจ้งให้ทราบเพื่อความเข้าใจ 2 เรื่องนะคะ

1. เรื่องในหมวด recommended นอกจากจะเป็นเรื่องที่คิดว่าน่ากลัวสุดๆแล้ว
เรายังใส่เรื่องที่เจ้าของเรื่องมาเล่าเพิ่มเติมจากที่เล่าค้างไว้ด้วยค่ะ
(เรากลับไป edit ที่ entry เก่า - กลัวว่าจะหากันไม่เจอ)

2. เรื่องที่นำมาลงใน blog นี้ เราคัดลอกจากกระทู้คุณลาบไก่ฯ
(อย่างที่เคยแจ้งให้ทราบแล้ว)
ซึ่งเราคัดทุกเรื่องมาลง ไม่ได้ตัดเรื่องไหนออก (เพื่อความเสมอภาค ^ ^")
ทีนี้อาจมีบางเรื่อง ที่พูดเกี่ยวกับศาสนา ...

อ่ะ พูดตรงๆเลยละกัน พูดอ้อมๆ ชักเรียบเรียงไม่ถูก - -"
คือ เรื่องของคุณ ไชยมงคล น่ะค่ะ บางตอนมีการพูดถึงศาสนาอื่น
ซึ่งไม่ได้ระบุก็จริง แต่เราอ่านแล้ว ก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย
เกี่ยวกับว่า ศาสนาไหนสอนถูกต้องไม่ถูกต้องยังไง ...
เอาเป็นว่าไม่ขอออกความเห็นนะคะ

ถ้าหากไปกระทบความรู้สึกใคร หรือใครอ่านแล้วไม่สบายใจก็ขออภัยด้วยค่ะ

ก่อนที่จะเข้าสู่ " ใ น คื น ที่ ฉั น เ จ อ ผี Episode II "
(ชื่ออย่างกับหนังผีภาคต่อแน่ะ ^ ^")
เราก็ขอจัดการ blog ให้เข้าที่เข้าทางก่อนนะคะ

อย่างที่รู้กันว่า เราได้คัดลอกเรื่องต่างๆมาจากกระทู้ของ
คุณลาบไก่ใส่ตับหมู (หรือคุณหนามเตย แห่งไนท์ตี้ช็อค)
*ขออนุญาตเรียบร้อยแล้วค่ะ ^-^

ซึ่งเราก็เพิ่งมาอ่านเป็นครั้งแรกนี่ล่ะค่ะ
อ่านไปอัพลง blog ไปอย่างขนลุกขนชัน
ตอนนี้เลยรู้สึกหลอนค่ะ จิตตกเล็กน้อยถึงปานกลาง

เลยหยุดอ่าน หันมาแต่ง blog ให้หายกลัวนิดนึง
ก็ได้ผลค่ะ มั่วอยู่นาน CSS คืออะไรก็ไม่รู้แหละ มั่วๆมันลงไป...
ออกมาโอเคค่ะ พอใจ

...แต่พอไปเปิดใน IE ทำไมมันไม่ใช่อย่างที่เป็นใน Firefox ก็ไม่รู้ -*-
(เราใช้ Firefox แต่แฟนใช้ IE ก็ตั้งใจจะอวดอ่ะน่ะ ว่าชั้นก็ทำด้ายยย - -)
สองสามวันนี้เลยเอาแต่แก้ code ... แก้ และแก้ และแก้...

ถ้าหากใครเข้ามาอ่านแล้วรู้สึกว่าทำไม blog นี้เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย
เข้าได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ก็ไม่ต้องตกใจไปนะคะ
ไม่ได้เกิดอาถรรพ์อะไรใดๆทั้งสิ้น

แต่เกิดจากคาถา... มหามั่วโค้ด... ของเราล้วนๆล่ะค่ะ ^ ^"