เรื่องนี้เป็นเรื่องของเพื่อนสนิทของเราค่ะ!

เพื่อนเรา บ้านเค้าอยู่ย่านรามคำแหง แล้วบ้านเค้าเนี่ย อยู่ติดกับห้างสรรพสินค้าชื่อดังย่านรามคำแหงเลยล่ะค่ะ

เรียกว่าเปิดประตูบ้านมา ก็จะเจอลานจอดรถของห้างพอดี

ทำให้เดินแค่ไม่กี่ก้าว ก็เข้าห้างได้แล้ว

มีอยู่วันนึง เพื่อนเรานั่งเล่นอยู่ในบ้าน

สักพักก็ได้ยินเสียงเหมือนแตงโม หล่นลงบนพื้นหน้าบ้าน ดัง โผละ!

ตอนนั้นเพื่อนเราบอกเราว่า ไม่มีเอะใจอะไรเลย เพราะปกติ เวลารถกะบะผ่านหน้าบ้าน ก็มักจะทำของหล่นในหน้าบ้านเป็นประจำอยู่แล้ว เลยทำให้เค้าไม่ได้คิดอะไร

แต่สักพัก เค้าได้ยินเสียงรถตำรวจ เปิดไซเลน ดัง หว๋อ ๆ ๆ ๆ ตามด้วยรถปอเต๊กติ๊ง รถร่วมกตัญญู ที่ทุกคันก็จอดอยู่ตรงหน้าบ้านเพื่อนฉันนั่นแหละ

ตอนนั้นเพื่อนฉันมันก็ไม่รู้ว่า เค้ามาทำไมกันนะ

เลยเปิดประตูออกไปดู

ปรากฏว่า............. เปิดไปเจอศพนักศึกษามหาวิทยาลัยย่านดังกล่าว กระโดดตึกฆ่าตัวตาย ลงมานอนตายอยู่ตรงประตูรั้วหน้าบ้าน

เลือดศพแขนขาหัก เลือดมันสมองไหล เข้ามาในบ้านเพื่อนฉันเต็มไปหมดเลย

ตอนนั้น เพื่อนฉันบอกว่า ใจมันหล่นลงมาอยู่ที่ตาตุ่มแล้ว

จะออกไปไหนก็ไม่กล้าแล้ว ขามันสั่น ใจมันเสีย

คือเพื่อนฉันไม่เคยเห็นศพในระยะใกล้ขนาดนี้มาก่อนนะค่ะ (อย่างว่าแหละค่ะ เป็นฉันเอง ก็กลัวเหมือนกันแหละ)

แถมพอเปิดประตูออกไป ทั้งตำรวจ ทั้งนักข่าว ก็รุมล้อมเข้ามาถามมันกันใหญ่ ว่าเห็นเหตุการณ์หรือเปล่า

ซึ่งเพื่อนของฉันก็ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

นอกเสียจากว่า ก่อนวันที่นักศึกษาคนนั้นจะกระโดดตึก

เพื่อนฉันเห็น เค้ามานั่งอยู่บนดาดฟ้าของลานจอดรถของห้างดังกล่าว อยู่หลายคืนก่อนจะโดดลงมาเสียชีวิต

หลังจากที่ตำรวจ มูลนิธิต่าง ๆ เก็บศพผู้เสียชีวิตไปแล้ว

แต่ว่าคราบเลือดต่าง ๆ ที่ไหลเข้ามาในบ้านเพื่อนฉันบางส่วน เพื่อนฉันมันก็ต้องนั่งเก็บกวาดเอง ซึ่งมันบอกว่ามันก็ไม่ค่อยจะกล้าเก็บเท่าไหร่ มันกลัวน่ะค่ะ
(แหม เป็นฉัน ๆ ก็กลัว)

จนตกกลางคืน คืนนั้นเพื่อนฉันอยู่บ้าน เพราะกลัว ไม่กล้าออกไปไหน เพราะกลัวหน้าบ้านตัวเอง

แต่ว่าเพื่อนของเพื่อนฉันอีกคน ขับรถมาหาเพื่อนฉันที่บ้าน ไอ้เพื่อนของเพื่อนฉันคนนั้น เค้าก็ไม่รู้เรื่องอะไร ก็ลงมากดกริ่งตามปกติ คือ จะชวนไปเที่ยวกลางคืนน่ะค่ะ

พอเห็นว่า เพื่อนฉันไม่ยอมออกไปเปิดประตู

เพื่อนของเพื่อนฉัน ก็เลยโทรศัพท์เข้าไปบอกว่า

"ตอนนี้ ชั้นมารออยู่หน้าประตูหน้าบ้านแกแล้วนะ แล้วแกรู้มั้ยว่า ตอนนี้มีเพื่อนแกอีกคนก็มานั่งรออยู่หน้าประตูหน้าบ้านแกเหมือนกัน เป็นอะไรก็ไม่รู้นั่งก้มหน้าก้มตาใหญ่เลย ชั้นถามว่ามารอใคร ก็ไม่ยอมตอบ เอาแต่ก้มหน้าอีกเน่ะ"

เพื่อนฉันเลยถามไปว่า "คนที่มารออยู่หน้าบ้านเราน่ะ ใส่ชุดนักศึกษาหรือเปล่า ไว้ผมรองทรงแบบนี้ใช่มั้ย"

เพื่อนของเพื่อนฉัน ก็ตอบไปว่า " ใช่ "

เพื่อนฉันเลยตอบว่า " นั่นไม่ใช่เพื่อนเราโว้ยย แกรีบขึ้นรถกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะ รีบออกไปจากหน้าบ้านเราให้เร็วที่สุด แล้วอย่าให้คนนั้นขึ้นรถไปด้วยล่ะ"

เพื่อนของเพื่อนฉัน ก็ถามว่า "ทำไมอ่ะ"

เพื่อนฉันตอบว่า " ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น บอกให้รีบไป ก็รีบ ๆ ไปเลย เดี๋ยวจะเล่าเรื่องให้ฟังในรถเอง"

พอเพื่อนของเพื่อนฉันขึ้นรถไป เพื่อนฉันก็เลยเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดในฟัง

ปรากฎว่า เพื่อนคนนั้น มันไม่กล้ามาบ้านเพื่อนฉันอีกเลยค่ะ

พอเหตุการณ์นั้นผ่านไปสักปี สองปี วันนั้นพ่อแม่ฉัน พาฉันมาส่งที่บ้านเพื่อนคนนี้ เพื่อให้มาทำรายงาน แล้วอีก 2 ชั่วโมงจะมารับกลับบ้าน

ระหว่างที่ฉันอยู่บ้านเพื่อน ไอ้เพื่อนตัวแสบก็พยายามจะเล่าเหตุการณ์นี้ให้ฉันฟัง

คือ ตอนนั้นฉันก็ไม่รู้เรื่องเลยไง ก็เลยถามไปว่า

ไอ้ที่เค้ากระโดดลงมาเนี่ย เค้านั่งห้อยขาออกจากตัวลาดจอดรถใช่หรือเปล่า แล้วใช่ชุดนักศึกษา ผมรองทรงแบบนี้ใช่มั้ย เพื่อนฉัน บอกว่า "ใช่ ๆ ทำไมเหรอ?"

ฉันเลยบอกไปว่า "อ๋อ งั้นไม่ต้องเล่ามากก็ได้ เพราะเห็นก็เห็นเค้านั่งห้อยขาอยู่บนดาดฟ้า ของลานจอดรถอยู่ตอนนี้ไง คนนั้นใช่มั้ย?"

สรุป วันนั้นรายงง รายงาน ไม่มีใจจะทำแล้วค่ะ!

จากคุณ : ลาบไก่ใส่ตับหมู - [ 24 มี.ค. 49 02:55:10 ]