อพาร์ทเม้นท์ที่นาเกลือ - ๓ | (~*_*)~ . . . . . . . . . . . . . . . . ใ น คื น ที่ ฉั น เ จ อ ผี !!

2007/Jul/11

เล่าต่ออ่ะนะ ต้องรีบเล่า เพราะช่วงนี้เจ้านายไม่อยู่ ไปทำงานต่างจังหวัด
เด๋วพรุ่งนี้ก็กลับมาละ

ระหว่างที่เรากำลังนอนเล่นเกมอยู่ในห้องนอนนั้น เราก็ได้ยินเสียงเพื่อนสนิทเรา มันกำลังคุยโทรศัพท์มือถือกะใครไม่รู้ อยู่ตรงระเบียง เราไม่ได้สนใจ ซักแป๊บนึง เราก็ได้ยินว่า มันกำลังเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น พร้อมกับคุยโทรศัพท์ไปด้วยว่า "เออ ๆ เก็บแต่ของมีค่าก่อนนะ เออ เออ แค่นี้นะ"

เราก็เลยเลิกเล่นเกม แล้วเดินออกไปหามัน มันบอกกะเราว่า " แต่งตัวให้เรียบร้อย ยังไม่ต้องอาบน้ำหรอก เก็บแต่ของมีค่าติดตัวไป เราต้องไปนอนโรงแรม"เราก็งง เลยถามมันว่าพวกสามคนข้างล่างมันกลัวขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงกับต้องไปนอนโรงแรมเลยเหรอ นังแดงมันคงกลัวจนอยู่ไม่ได้ใช่มะ พวกนี้นิ ขี้กลัวจิง ๆ

เพื่อนเรามันกำลังเก็บชุดนอนกะของมีค่าใส่ถุง มันเงยหน้ามามองเราช้า ๆ แล้วบอกว่า

"เออ"

เออ ไปก็ไปวะ เรานึกในใจ แต่ตัองชะงักเมื่อมันพูดต่อว่า

"มันไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกนะ แต่เรื่องจริงง่ะ ก็คือ............... เมื่อเช้านี้อ่ะ...........ฉัน.....ไม่ได้....เป็นคน....ส่ง.....ผ้าขนหนู.....ให้แก!!!!!!"

เพื่อนพูด หน้ามันเสียมากเลย

เราได้ยินถึงกับอึ้ง ขนลุกซู่ เหมือนก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่คอหอย น้ำตามันพาลจะไหลออกมาเอง แล้วเราก็เก็บของทันที โดยไม่พูดอะไรกันอีก

เพื่อนสามคนข้างล่างเก็บของเสร็จ ก็วิ่งกรูกันขึ้นมาที่ห้องเรา ไม่มีใครพูดอะไร หน้าทุกคนเหมือนจะร้องไห้

คืนนี้พวกเราทั้ง 5 คน ต้องระเห็จไปนอนโรงแรมกัน เพื่อนสนิทเราบอกว่า เมื่อกี้ มันคุยโทรศัพท์กับหัวหน้าที่ออฟฟิศใหญ่ที่กรุงเทพ ทันทีที่รู้เรื่องผ้าขนหนู เพราะมันคิดว่าแบบนี้ไม่ธรรมดาแล้วล่ะ ในเมื่อมันไม่ได้เป็นคนส่งผ้าขนหนูให้เรา แล้วใครล่ะที่เป็นคนส่ง.....พวกมันถามเราว่าเราไปรับผ้าขนหนูนี่มาได้ยังไง ไม่กลัวเหรอ

เราจะกลัวได้ไงฟะ

ก็ในตอนนั้นเราเห็นแต่มือนี่หว่า มือที่มันเป็นมือจริง ๆ ดูเหมือนมีเลือด มีเนื้อ มีชีวิต จริง ๆ แต่เราไม่เห็นหน้า เพราะเราไม่ได้แหวกม่านไปดู ก็เราคิดว่าเป็นเพื่อนเรานี่นา

พวกเราพากันขับรถเข้าไปหาโรงแรมในเมือง ทุกคนตกลงกันว่า จะไปอยู่โรงแรมไหนก็ได้ ขอให้มีคนเยอะ ๆ ถ้าไม่มีที่นอน คืนนี้จะกินเหล้าให้มันสว่างคาตาเลย

เพราะทุกคนโดยเฉพาะเรากะเพื่อนสนิทเรา เครียดมาก ๆ แบบสุด ๆ เลย เพราะไม่เคยคิดว่าจะเจออะไรแบบนี้

ในใจเราอ่ะนะ คิดแต่ว่า จริงเหรอ จริงเหรอ

วนเวียนไปมาในหัว นึกไปถึงเรื่องมือในห้องน้ำเมื่อเช้า

ไอ้สามสาวนั่น นั่งรถไปก็ร้องไห้ไป

พอได้โรงแรม เราทุกคนนอนในห้องเดียวกันหมด นั่งคุยกันกะสามคนนั้น ก็รู้ว่าทุกคนปกติแล้วก็เป็นคนขี้กลัวผีนั่นแหละ แต่ไม่ได้กลัวมากถึงขนาดจะหลอนตัวเองได้ขนาดนั้น เพราะสามคนนี้เป็นคนต่างจังหวัด ตอนเรียนมหาลัยก็อยู่หอคนเดียวมาตลอด

เราเชื่อพวกมัน เพราะทำงานด้วยกันมา 4 ปีแล้ว แล้วก่อนจะย้ายมาที่นี่ เราก็อยู่บ้านเช่าที่เป็นทาวเฮาส์ซึ่งเจ้าของเป็นฝรั่ง อยู่แถวเขาพระตำหนักซอย 4 มาก่อน เพราะเรามาอยู่ที่จังหวัดนี้ได้เป็นเดือนแล้ว

ซึ่งจริง ๆ แล้ว บ้านหลังแรกที่เราอยู่น่ากลัวกว่านี้อีก เพราะเป็นบ้านหลัง ตกแต่งแบบที่ฝรั่งชอบน่ะ อึมครึมจะตาย โดยเฉพาะห้องที่เราอยู่นะ เปิดประตูห้องมาก็เจอกระจกบานบะเร่อเท่อ เรายังไม่เห็นกลัวเลย คนอื่นก็ไม่กลัว

โดยเฉพาะนังแดง มันยังอยู่ห้องของมันคนเดียว แบบไม่นอนรวมกะใครเลยนะ เพราะบ้านหลังนี้มันมีหลายห้องไง ถ้ามันเป็นคนประสาท มันคงประสาทไปตั้งแต่บ้านหลังนี้แล้วล่ะ ส่วนเรากะเพื่อนสนิทเราอ่ะเหรอ เชื่อใจกันมากแน่นอน ไม่มีใครอำใครหรอก เรารู้จักมันดี

เพื่อนสนิทเรามันอยากกินกาแฟ เรากะมันก็เลยชวนกันไปเดินข้างนอก นั่งกินกาแฟที่สตาร์บัค เพื่อนสนิทเรามันบอกกะเราว่า มันรับไม่ได้ว่ะ เรื่องผ้าขนหนูนี่รับไม่ได้จริง ๆ เราก็ถามมันว่า มันแน่ใจนะ ว่ามันไม่ได้จำผิด มันอาจเป็นคนหยิบผ้าขนหนูให้เราก็ได้ เราพยายามรื้อฟื้นความทรงจำมัน เผื่อว่ามันลืม

เพราะที่นี่ถ้าอยู่ไม่ได้แล้วพวกเราจะลำบากมาก เพราะที่นี่หาบ้านยากมาก ๆ เพราะมันเป็นช่วงไฮซีซั่น ที่บอกไปตอนแรกแล้วอ่ะนะ แล้วอีกอย่าง มันเป็นคนที่รับผิดชอบโครงการนี้โดยตรง ถ้าคนใดคนหนึ่งกลัวจนอยู่ไม่ได้ ก็จะพากันใจเสีย กลับกรุงเทพกันหมด แล้วมันนั่นแหละที่จะฉิบหาย

มันยังยืนยันว่ามันจำไม่ผิดแน่นอนเพราะ

1. ตอนที่เราอาบน้ำอยู่แล้วมันตะโกนถามว่าน้ำอุ่นมั๊ย นั่นน่ะ มันอยู่ในห้องนั่งเล่น อันนั้นเราก็รู้

2. พอมันถามเราเสร็จ โทรศัพท์มันก็ดังทันที ปรากฎว่าเป็นเจ้านายโทรมาจากกรุงเทพ มันก็เลยออกไปยืนสูบบุหรี่คุยตรงระเบียง แล้วเจ้านายก็คุยกับมันนานมาก จนเราอาบน้ำเสร็จนั่นแหละ ข้อนี้เรายืนยัน เพราะออกไปจากห้องน้ำ เราเอาผ้าเช็ดผมเราไปตากตรงระเบียง เราเห็นมันยืนคุยโทรศัพท์อยู่

3. ฉะนั้น มันไม่รู้ความเคลื่อนไหวอะไรของเราในห้องน้ำทั้งสิ้น

4. วันนั้นน่ะ มันตั้งใจจะอาบน้ำสระผม มันถึงถามเราเรื่องน้ำว่าอุ่นไหม ฉะนั้น เรื่องที่จะเอาผ้าขนหนูผืนนั้นมาเช็ดตัวตัดไปได้เลย

5. ที่สยองกว่านั้นก็คือ ผ้าขนหนูผืนนั้นน่ะ มันอยู่ในลิ้นชักเล็กในตู้เสื้อผ้า ซึ่งมันขยุกขยุยอยู่ เราจำได้ เพราะเราเป็นคนเอาเข้าไปเก็บในนั้นเอง แต่เพื่อนเรา มันไม่ได้เป็นคนจัดตู้เสื้อผ้า มันจะไม่รู้ว่าอะไรของมันอยู่ตรงไหน ทุกทีเวลามันจะเอาอะไรมันจะถามเราทุกครั้ง

6. เพื่อนเรามันจบโบราณคดีมา มันรู้ว่าเรื่องแบบนี้มีแน่นอน แต่มันไม่กลัวเพราะมันชิน มันเข้าใจ แต่เรื่องนี้มันบอกว่ามันรับไม่ได้เพราะถ้า "มัน" แรงขนาดหยิบผ้าขนหนูได้ "มัน" ก็น่าที่จะแรงจนทำให้ใครต่อใครมีอันเป็นไปได้ โดยเฉพาะ นังแดง ที่ดูเป็นคนจิตอ่อนไหว เพื่อนเรากลัวว่ามันจะตกใจจนโดดระเบียงได้ เพราะดูจากสภาพนังแดงแล้ว ก็เลยต้องย้ายที่นอนในบัดดล

7. อยู่ที่อพาร์ทเมนค์นี้ทีไร รู้สึกกระสับกระส่าย ตอนเย็นทำงานเสร็จก็ไม่อยากกลับห้อง พอกลับเข้าไปอยู่ในห้องทีไรรู้สึกเหนื่อย เหมือนอยู่ในที่คนเยอะทุกที ทั้ง ๆ ที่ในห้องก็มีแต่เรากับเพื่อนสนิทแค่สองคนเท่านั้น

8. ห้องที่เราอยู่เราไม่เคยปิดหน้าต่างด้านนอก ซึ่งเป็นห้องรับแขกกับประตูระเบียงเลย เราจะเปิดให้ลมผ่านตลอดทั้งวันทั้งคืน เพราะตอนนอนเราจะเข้าไปนอนในห้องนอนแล้วเปิดแอร์ เป็นไปได้ไหมที่ห้องเราจะเป็น "ทางผ่าน"ของอะไรบางอย่าง เพราะอพาร์ทเม้นต์เราอยู่ข้างสุสานเลย

แล้วตอนที่เรามาทำงานที่นี่แรก ๆ ลูกค้าเราที่เป็นคนท้องถิ่น เค้ายังบอกเราเลยว่า แถวนาเกลือนี่นะ ตะก่อนเป็นป่าช้าทั้งหมดและน้อง ตึกแถวนี้นะ เค้าสร้างทับทั้งนั้นแหละ

ตอนนั้นเราไม่ใส่ใจ เพราะเราคิดว่าลูกค้าคงตั้งใจจะแขวะโครงการเรานั่นแหละ เพราะโครงการเราอยู่สุดหาดนาเกลือเลย แต่ตอนนี้มานึกย้อนเรื่องที่เค้าพูดอีกทีก็ เอ้อ......

เพื่อนสนิทเรามันเลยโทรไปเล่าให้อาจารย์ที่คณะฟัง ซึ่งเป็นอาจารย์ที่สนิทกะมัน ถึงเรียนจบไปนานแล้ว ก็ยังติดต่อช่วยเหลือกันมาตลอด

อาจารย์พอได้ฟังเค้าก็บอกว่าเค้าเชื่อนะ เพราะเค้าอยู่มาจนแก่หัวหงอกป่านนี้ ในโลกนี้มันมีเรื่องอะไรอีกหลายอย่างที่เรายังไม่รู้ และบางคนก็ไม่มีวันรู้ แต่บางคนก็ดันได้รู้

ฉะนั้นอาจารย์เค้าก็แนะนำให้พวกเราไปวัดกันก่อน ในตอนเช้าวันพรุ่งนี้ ไปทำสังฆทาน รดน้ำมนต์ซะ เล่าให้พระฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกะเรา ก่อนจะเข้าไปเก็บของเพื่อย้ายที่อยู่

ซึ่งพวกเราตั้งใจจะย้ายอยู่แล้วล่ะ เพราะแบบนี้มันจงใจจะไม่ให้อยู่ชัด ๆ ถึงเราจะยังไม่มีที่อยู่เราก็จะย้าย

ถึงตอนนี้ เราคิดว่าสิ่งที่เราเจอ มันคงจะไม่ใช่เจ้าที่เจ้าทางแล้วล่ะ ก็เล่นรบกวนกันแบบเลว ๆ ขนาดนี้ แล้วพลังงานพวกมันก็เยอะล้นเหลือเราคงอยู่ผิดที่ ที่นี่คงเป็นที่ของ "พวกเค้า" แน่นอนว่าไม่ได้มีตัวเดียวหรอก

หรือพวกนี้เป็นวิญญาณขี้แกล้ง แค่เข้ามาล้อเล่น

หรือเค้าไม่อยากให้พวกเราอยู่ที่นี่ แต่ทำไมห้องอื่นเค้าอยู่ได้ล่ะ

หรือ การที่เราเป็นคนเจอทั้งสองครั้ง ทั้งครั้งแรกและเรื่องผ้าขนหนู เราเองนั่นแหละที่เป็นคนทำให้เค้าต้องแสดงออก เค้าเป็นใครซักคนที่รอเราอยู่ เพราะมีแต่เรากะนังแดง ซึ่งได้เจอเป็นเงา ๆ ซึ่งมันอาจจะตาฝาดก็ได้ แต่สำหรับคนอื่นไม่เคยเจอจะจะอย่างนี้ แค่รู้สึกสังหรณ์ประหลาดเท่านั้น

ช่วยคิดหน่อยนะ เรื่องนี้น่ะ แล้วจะเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรต่ออีก

5 วันนรกของเรานี่นะ

ขอแก้.........
6 วันนรกตะหาก ไม่ใช่ 5

จากคุณ : Triaumph (Triaumph) - [ 9 ก.พ. 49 17:43:30 ]

เราคือเพื่อนสนิทของTriaumph

หลังจากที่เกิดเหตุการณ์ในคืนนั้น เช้าวันต่อมา พวกเราก็รีบไปที่วัดแต่เช้า

หลวงพ่อที่วัด ผูกสายสิญให้กับทุกคน พร้อมกับให้น้ำมนต์ 9 วัด มาอีก 2 ขวด

เราทำใจให้เข้มแข็ง เพื่อที่จะกลับไปที่นั่น อีกครั้ง

จากคุณ : คนหัวเหลี่ยม - [ 28 ก.พ. 49 16:26:16 A:203.156.92.6 X: ]

ลืมเรื่องของเรากันแล้วอะดิ่ เนื่องจากเราเว้นวรรคการเล่นเนตมาพักนึงอ่ะ

เพราะไม่มีเวลา

เรื่องของเรามันยังไม่จบหรอก แต่ช่วงนี้เราขี้เกียจเล่าต่อ