สวัสดีค่ะ คุณลาบไก่ใส่ตับหมู
เรื่องที่คุณเล่ามาน่ากลัวมากๆ
ฉัน มีเรื่องเล่ามาให้อ่านกันด้วยค่ะ
อาจจะไม่ค่อยน่ากลัว เป็นเรื่องเศร้าค่ะ
แต่ก็เป็นเรื่องที่อาจเคยประสบกับใครก็ได้
( ขอโทษนะคะฉันเล่าเรื่องไม่เก่ง) เรื่มเลยนะคะ
ฉันมีพี่น้องสองคน ฉันเป็นพี่สาวคนโต อีกสองคนก็เป็นผู้หญิงหมด
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ เป็นเหตุการณ์ที่ไม่น่าเกิดขึ้นเลย
และมันทำให้ดิฉันเสียใจจนไม่อยากที่จะลืมได้เลย
พ่อกับแม่ของฉัน รับราชการทหาร อยู่ในจังหวัดลำปาง
ฉันอยู่กับพ่อ แม่และน้องคนสุดท้อง
นั่นหมายความว่า น้องคนกลางไม่ได้อยู่กับเรา
ทุกอย่างราบรื่น ชีวิตชั้นมีความสุขมาก
เล่นสนุกไปตามประสาเด็ก ชั้นเรียนอยู่โรงเรียนคาทอลิกแห่งหนึ่ง
และน้องชั้นยังไม่เข้าเรียนเลย
ในชีวิตในวัยเด็กของชั้นเต็มไปด้วยความสุข
ไม่ว่าเทศกาลอะไรก็สนุกไปหมด ทุกอย่างดีไปหมดในนั้น
ช่างเป็นเวลาที่น่าจดจำยิ่งนัก แต่แล้ว เรื่องเศร้าก็เกิดขึ้น
ในวันนั้นเอง เป็นเช้าวันเสาร์ที่ฝนเริ่มตกปรอยๆ
ชั้นกับน้องนั่งดู ทีวี อยู่ในบ้านดูรายการโปรดอยู่
ซิงเกอร์เวิรค์ ใช่ถ้าใครรู้จักรายการนี้ก็แปลว่าเราอยู่ในช่วงปี พ.ศ.2525
ขณะดูทีวีอยู่นั้น มีชายแปลกหน้า แต่งตัวชุดทหารระดับสูง
หน้าตาใจดี ส่งยิ้มให้ชั้นและน้อง แม่ได้เชิญเค้าเข้ามาพูดคุยกันอยู่พักนึง
สังเกตุเห็นสีหน้าแม่เปลี่ยนไป และเดินเข้าไปในครัว
สักพักก็มีเสียงเอะอะ....โครมคราม....ดังมาจากในครัว.....
ฉันกับน้องก็วิ่งไปดู ภาพที่เห็นคือพ่อกับแม่กำลังทะเลาะกัน
ทั้งตบตีกัน เป็นภาพที่ไม่เคยคิดว่าจะเห็นได้เลย
เพราะพ่อกับแม่ฉันรักกันมาก ( ในสายตาฉัน )
แม่ร้องไห้ และมือทั้งสองข้างก็ตบตีพ่อ พ่อก็ทั้งปัด ทั้งตีตอบเช่นกัน
ฉันกับน้องกอดกันร้องไห้ และพยายามเข้าไปห้าม
แต่จนใจเหลือเกิน ตัวชั้นเล็กมาก เพราะเป็นเด็กอายุ 6ขวบเอง
น้องสาวฉันเพิ่งจะ 3 ขวบเอง พยายามร้องขอให้หยุด
จนทนไม่ได้ ฉันขว้างแก้วโอวัลตินที่ถืออยู่ใส่ทั้งสองคน
พ่อกับแม่ก็หยุด แม่ก็วิ่งร้องไห้ขึ้นไปชั้นสองของบ้าน
(บ้านพักทหาร คงนึกออกนะคะว่า
โครงสร้างของบ้านเป็นยังไง สำหรับลูกข้าราชการทหาร)
และพ่อก็เดินเข้ามาอุ้มฉันกับน้อง ซึ่งแข่งกันร้องไห้อยู่
เวลาผ่านไปประมาณ 1ชั่วโมง ฝนก็ตกหนักขึ้น
หนักจนทำให้ไม่ได้ยินเสียงทีวี นอกจากเสียงฝน
ทันใดนั้น เราก็ได้ยินเสียงดัง...ปัง... ดังไปพร้อมเสียงฝน
เสียงที่ดังนั้นทำให้เราทั้งสามสะดุ้ง....สุดตัว
อุ๋ย...ฉันร้องขึ้นพร้อมกับเอามือแตะพื้น
เพราะสิ่งที่ฉันแตะนั้นก็คือ เลือด ...,มันหยดลงมาตรงปลายเท้าที่ชั้นนั่งพอดี
พ่อนั่งอยู่ที่โซฟานี่ ชั้นนั่งตรงกลางหว่างขาพ่อ
น้องคนเล็กกอดคอพ่ออยู่ ฉันเอามือแตะ และบอกพ่อว่า เลือด....อาราย
พ่อสะดุ้งสุดตัว และกอดเราทั้งสองไว้แน่น
พ่อบอกกับฉันว่า ให้ค่อยๆ ขึ้นไปหาแม่ เรียกแม่ออกมาทานข้าวนะ
ฉันไม่รู้อะไรเพราะเป็นเด็กมาก ค่อยๆเดินขึ้นไปเคาะประตู ชั้นสอง
แม่น้องขา ก๊อกๆๆ แม่น้องขา ก๊อกๆๆ แม่น้องลูกหิวข้าว
เคาะอยู่นานๆ แม่ก็ไม่เปิด.... ในใจคิดว่าแม่คงงอน
ฉันเดินลงมาและบอกพ่อว่า แม่งอน ไม่ยอมเปิดตู
พ่อก็บอกว่าเอาน้องช่วย เพื่อเอาไปช่วยกันเรียกแม่
ฉันกับน้องช่วยกันเรียกแม่ ยืนเคาะประตูอยู่นานเหมือนกัน
แม่ก็ไม่ยอมเปิด
ฉันเคาะจนเจ็บมือ ทั้งเคาะทั้งเ่ขย่าประตู
มันไม่ไหวติงเลยซักนิด พ่อบอกว่าให้ไปตามลุงหวิง
ที่อยู่ข้างบ้าน ซิ่งเป็นทหารเพื่อนแม่อีกคนที่ใจดี
ฉันไม่เอาร่มแล้ว วิ่งตากฝนออกไป.......
แปลกจัง ฉันบอกลุงเค้าแค่ว่าแม่ไม่ยอมเปิดตู และเห็นเลือด
บรรดาคนในระแวกนั้น ก็กรูกันเข้ามาในบ้านฉันเต็มไปหมด
ฉันก็ไม่รู้อะไร มันเกิดไรขึ้น ฉันหาน้องไม่เจอ
เราเห็นแต่คนเต็มบ้านเลย ทั้งลุงทั้งป้าบ้านตรงข้าม
อะไรกันนี่....มันมีอะไรกัน ฉันวิ่งมุดกลุ่มคน จำนวนมากขึ้นไปชั้นบน
มีคนอยู่เต็มไปหมด กำลังงัดประตูอยู่.....ออกแล้วในใจคิด
ฉันคนแรกที่มุดประตูเข้าไปได้ แต่สิ่งที่ฉันเห็นนั้น
แม่ของฉันนอนอยู่บนที่นอน พร้อมกับในมือของแม่ มี ปืน อยู่ด้วย
ฉันเดินเข้าอีก พร้อมกับเสียงที่ทุกคนร้องห้าม.........
อย่านะลูก..... อย่าเข้าไป.........ออกมาลูก....อย่าลูกอย่า
ฉันไม่สนใจใครทั้งนั้น อยากหาแม่
แต่ต้องตะลึงกับสิ่งที่เห็น แม่ตายแล้ว แม่ฉันยิงตัวตาย
และเลือดที่หยดลงมานั้นเป็นเลือดของแม่ฉัน เป็นไปได้ไง
แม่นอนบนเตียงที่นอนหนาขนาดนั้น เลือดที่ไหนจะซึมลงมาได้
โอ้พระเจ้า ......ทำไม ขณะที่ฉันยืนจ้องสิ่งที่เกิดขึ้นนั้น
ก็มีใครไม่รู้ มาอุ้มชั้นไป พร้อมกับเสียงเอะอะโวยวาย
เสียงร้องไห้ เสียงกรี๊ด เสียงผู้คนระงมไปหมด ฉันไม่รู้เลยว่าอยู่ไหน
มีใครไม่รู้มาป้อนข้าว ให้กินขนม จนนึกได้ น้อง...น้องเราอยู่ไหน
วิ่งออกมาจากที่ตรงนั้น มาโดยไม่รู้ว่ามันไกลบ้านเราแค่ไหน
โชคดี แค่ข้างบ้านเรานี่เอง น้องอยู่ไหน วิ่งเรียกน้อง เรียกแม่
ใครๆพวกนั้นยังคงอยู่ในบ้านเต็มไปหมด
ฉันพยามยามตระกุยตระกายร้องจะเข้าบ้านให้ได้
แม่น้องขา....แม่น้องขา นุ้ย นุ้ยอยู่ไหน
ทันใดนั้นมีคนมาอุ้มชั้น อ่อ แม่ป้าของชั้นเอง
(แม่ป้าคือชื่อที่ชั้นเรียกเค้าเอง เค้าเป็นพี่เลี้ยงของเรา)
แม่ป้าร้องไห้ ทุกคนร้องไห้ ตำรวจมา นักข่าวมา
ใครต่อใครไม่รู้เต็มบ้านไปหมด พ่อ พ่อขาอยู่ไหน
แม่ป้าปล่อยฉัน และเดินเข้าไปตบหน้าพ่อของฉัน
ฉันงง มันเกิดไรขึ้น มีตำรวจบอกกับฉันว่า " แม่หนูตายแล้ว "
โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ
เอาเป็นว่า ติดตามตอนสองนะคะ ว่าเรื่องขนหัวลุกจะเป็นยังไง เรื่องของ แม่......
จากคุณ : เจฉ่าย (เจฉ่าย) - [ 20 พ.ย. 48 13:57:25 ]
เรื่องที่คุณเล่ามาน่ากลัวมากๆ
ฉัน มีเรื่องเล่ามาให้อ่านกันด้วยค่ะ
อาจจะไม่ค่อยน่ากลัว เป็นเรื่องเศร้าค่ะ
แต่ก็เป็นเรื่องที่อาจเคยประสบกับใครก็ได้
( ขอโทษนะคะฉันเล่าเรื่องไม่เก่ง) เรื่มเลยนะคะ
ฉันมีพี่น้องสองคน ฉันเป็นพี่สาวคนโต อีกสองคนก็เป็นผู้หญิงหมด
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ เป็นเหตุการณ์ที่ไม่น่าเกิดขึ้นเลย
และมันทำให้ดิฉันเสียใจจนไม่อยากที่จะลืมได้เลย
พ่อกับแม่ของฉัน รับราชการทหาร อยู่ในจังหวัดลำปาง
ฉันอยู่กับพ่อ แม่และน้องคนสุดท้อง
นั่นหมายความว่า น้องคนกลางไม่ได้อยู่กับเรา
ทุกอย่างราบรื่น ชีวิตชั้นมีความสุขมาก
เล่นสนุกไปตามประสาเด็ก ชั้นเรียนอยู่โรงเรียนคาทอลิกแห่งหนึ่ง
และน้องชั้นยังไม่เข้าเรียนเลย
ในชีวิตในวัยเด็กของชั้นเต็มไปด้วยความสุข
ไม่ว่าเทศกาลอะไรก็สนุกไปหมด ทุกอย่างดีไปหมดในนั้น
ช่างเป็นเวลาที่น่าจดจำยิ่งนัก แต่แล้ว เรื่องเศร้าก็เกิดขึ้น
ในวันนั้นเอง เป็นเช้าวันเสาร์ที่ฝนเริ่มตกปรอยๆ
ชั้นกับน้องนั่งดู ทีวี อยู่ในบ้านดูรายการโปรดอยู่
ซิงเกอร์เวิรค์ ใช่ถ้าใครรู้จักรายการนี้ก็แปลว่าเราอยู่ในช่วงปี พ.ศ.2525
ขณะดูทีวีอยู่นั้น มีชายแปลกหน้า แต่งตัวชุดทหารระดับสูง
หน้าตาใจดี ส่งยิ้มให้ชั้นและน้อง แม่ได้เชิญเค้าเข้ามาพูดคุยกันอยู่พักนึง
สังเกตุเห็นสีหน้าแม่เปลี่ยนไป และเดินเข้าไปในครัว
สักพักก็มีเสียงเอะอะ....โครมคราม....ดังมาจากในครัว.....
ฉันกับน้องก็วิ่งไปดู ภาพที่เห็นคือพ่อกับแม่กำลังทะเลาะกัน
ทั้งตบตีกัน เป็นภาพที่ไม่เคยคิดว่าจะเห็นได้เลย
เพราะพ่อกับแม่ฉันรักกันมาก ( ในสายตาฉัน )
แม่ร้องไห้ และมือทั้งสองข้างก็ตบตีพ่อ พ่อก็ทั้งปัด ทั้งตีตอบเช่นกัน
ฉันกับน้องกอดกันร้องไห้ และพยายามเข้าไปห้าม
แต่จนใจเหลือเกิน ตัวชั้นเล็กมาก เพราะเป็นเด็กอายุ 6ขวบเอง
น้องสาวฉันเพิ่งจะ 3 ขวบเอง พยายามร้องขอให้หยุด
จนทนไม่ได้ ฉันขว้างแก้วโอวัลตินที่ถืออยู่ใส่ทั้งสองคน
พ่อกับแม่ก็หยุด แม่ก็วิ่งร้องไห้ขึ้นไปชั้นสองของบ้าน
(บ้านพักทหาร คงนึกออกนะคะว่า
โครงสร้างของบ้านเป็นยังไง สำหรับลูกข้าราชการทหาร)
และพ่อก็เดินเข้ามาอุ้มฉันกับน้อง ซึ่งแข่งกันร้องไห้อยู่
เวลาผ่านไปประมาณ 1ชั่วโมง ฝนก็ตกหนักขึ้น
หนักจนทำให้ไม่ได้ยินเสียงทีวี นอกจากเสียงฝน
ทันใดนั้น เราก็ได้ยินเสียงดัง...ปัง... ดังไปพร้อมเสียงฝน
เสียงที่ดังนั้นทำให้เราทั้งสามสะดุ้ง....สุดตัว
อุ๋ย...ฉันร้องขึ้นพร้อมกับเอามือแตะพื้น
เพราะสิ่งที่ฉันแตะนั้นก็คือ เลือด ...,มันหยดลงมาตรงปลายเท้าที่ชั้นนั่งพอดี
พ่อนั่งอยู่ที่โซฟานี่ ชั้นนั่งตรงกลางหว่างขาพ่อ
น้องคนเล็กกอดคอพ่ออยู่ ฉันเอามือแตะ และบอกพ่อว่า เลือด....อาราย
พ่อสะดุ้งสุดตัว และกอดเราทั้งสองไว้แน่น
พ่อบอกกับฉันว่า ให้ค่อยๆ ขึ้นไปหาแม่ เรียกแม่ออกมาทานข้าวนะ
ฉันไม่รู้อะไรเพราะเป็นเด็กมาก ค่อยๆเดินขึ้นไปเคาะประตู ชั้นสอง
แม่น้องขา ก๊อกๆๆ แม่น้องขา ก๊อกๆๆ แม่น้องลูกหิวข้าว
เคาะอยู่นานๆ แม่ก็ไม่เปิด.... ในใจคิดว่าแม่คงงอน
ฉันเดินลงมาและบอกพ่อว่า แม่งอน ไม่ยอมเปิดตู
พ่อก็บอกว่าเอาน้องช่วย เพื่อเอาไปช่วยกันเรียกแม่
ฉันกับน้องช่วยกันเรียกแม่ ยืนเคาะประตูอยู่นานเหมือนกัน
แม่ก็ไม่ยอมเปิด
ฉันเคาะจนเจ็บมือ ทั้งเคาะทั้งเ่ขย่าประตู
มันไม่ไหวติงเลยซักนิด พ่อบอกว่าให้ไปตามลุงหวิง
ที่อยู่ข้างบ้าน ซิ่งเป็นทหารเพื่อนแม่อีกคนที่ใจดี
ฉันไม่เอาร่มแล้ว วิ่งตากฝนออกไป.......
แปลกจัง ฉันบอกลุงเค้าแค่ว่าแม่ไม่ยอมเปิดตู และเห็นเลือด
บรรดาคนในระแวกนั้น ก็กรูกันเข้ามาในบ้านฉันเต็มไปหมด
ฉันก็ไม่รู้อะไร มันเกิดไรขึ้น ฉันหาน้องไม่เจอ
เราเห็นแต่คนเต็มบ้านเลย ทั้งลุงทั้งป้าบ้านตรงข้าม
อะไรกันนี่....มันมีอะไรกัน ฉันวิ่งมุดกลุ่มคน จำนวนมากขึ้นไปชั้นบน
มีคนอยู่เต็มไปหมด กำลังงัดประตูอยู่.....ออกแล้วในใจคิด
ฉันคนแรกที่มุดประตูเข้าไปได้ แต่สิ่งที่ฉันเห็นนั้น
แม่ของฉันนอนอยู่บนที่นอน พร้อมกับในมือของแม่ มี ปืน อยู่ด้วย
ฉันเดินเข้าอีก พร้อมกับเสียงที่ทุกคนร้องห้าม.........
อย่านะลูก..... อย่าเข้าไป.........ออกมาลูก....อย่าลูกอย่า
ฉันไม่สนใจใครทั้งนั้น อยากหาแม่
แต่ต้องตะลึงกับสิ่งที่เห็น แม่ตายแล้ว แม่ฉันยิงตัวตาย
และเลือดที่หยดลงมานั้นเป็นเลือดของแม่ฉัน เป็นไปได้ไง
แม่นอนบนเตียงที่นอนหนาขนาดนั้น เลือดที่ไหนจะซึมลงมาได้
โอ้พระเจ้า ......ทำไม ขณะที่ฉันยืนจ้องสิ่งที่เกิดขึ้นนั้น
ก็มีใครไม่รู้ มาอุ้มชั้นไป พร้อมกับเสียงเอะอะโวยวาย
เสียงร้องไห้ เสียงกรี๊ด เสียงผู้คนระงมไปหมด ฉันไม่รู้เลยว่าอยู่ไหน
มีใครไม่รู้มาป้อนข้าว ให้กินขนม จนนึกได้ น้อง...น้องเราอยู่ไหน
วิ่งออกมาจากที่ตรงนั้น มาโดยไม่รู้ว่ามันไกลบ้านเราแค่ไหน
โชคดี แค่ข้างบ้านเรานี่เอง น้องอยู่ไหน วิ่งเรียกน้อง เรียกแม่
ใครๆพวกนั้นยังคงอยู่ในบ้านเต็มไปหมด
ฉันพยามยามตระกุยตระกายร้องจะเข้าบ้านให้ได้
แม่น้องขา....แม่น้องขา นุ้ย นุ้ยอยู่ไหน
ทันใดนั้นมีคนมาอุ้มชั้น อ่อ แม่ป้าของชั้นเอง
(แม่ป้าคือชื่อที่ชั้นเรียกเค้าเอง เค้าเป็นพี่เลี้ยงของเรา)
แม่ป้าร้องไห้ ทุกคนร้องไห้ ตำรวจมา นักข่าวมา
ใครต่อใครไม่รู้เต็มบ้านไปหมด พ่อ พ่อขาอยู่ไหน
แม่ป้าปล่อยฉัน และเดินเข้าไปตบหน้าพ่อของฉัน
ฉันงง มันเกิดไรขึ้น มีตำรวจบอกกับฉันว่า " แม่หนูตายแล้ว "
โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ
เอาเป็นว่า ติดตามตอนสองนะคะ ว่าเรื่องขนหัวลุกจะเป็นยังไง เรื่องของ แม่......
จากคุณ : เจฉ่าย (เจฉ่าย) - [ 20 พ.ย. 48 13:57:25 ]
