ฉันและพี่สาวนอนบ้านหลังนั้นของพ่อ
ส่วนแม่ป้า ก็กลับลำปาง เพราะมีธุระที่ต้องจัดการที่บ้านอีกมาก
ญาติๆที่รู้ข่าวต่างก็มาจน ครบ คืนนี้แหละ เป็นคืนที่สาม
เป็นคืนที่คน ทางภาคเหนือ และอาจจะทุกภาคเชื่อกัน ก็ได้ว่า
วิญญาณนั้นจะกลับร่าง แต่ วิญญาณของน้องเรานี้
กลับมาที่บ้านแทน กลับยังไง เหรอ
น้องเราตายไปแล้ว เค้าก็จะมีแม่เกิด พ่อเกิด ใหม่
คือ พ่อแม่ ของทางอีกโลก อีกภพนึง ที่จะพาเค้าไปเกิดนั่นเอง
แต่ไม่ใช่เกิดง่ายๆ ต้องกลับมาเอา สิ่ง ของ สามอย่างที่เค้ากำหนดไว้ด้วย
ถ้าไม่ได้ ก็คงจะไม่ได้เกิด เป็น แน่ อย่างที่ 1.กล้วยน้ำว้า 2. ไฟ 3. น้ำ
สามสิ่งนี้ พ่อเกิดแม่เกิดต้องการ
ครอบครัวของเราก็สามารถหาสิ่งที่ต้องการนี้ได้
เพราะมันไม่ใช่ของยากเลยใช่มั้ยคะ คุณๆคงว่า อย่างนั้น
แต่พอถึงเวลาที่ต้องหานี่แหละ ไม่ได้เป็นการหาไว้ล่วงหน้านะ
แต่ต้องหาตามเวลาที่เค้า จำกัด คือ ก่อนพิธีการไหว้ สตวง
คือการทำกระทง ไว้ ดวงวิญญาณ นั่นเอง อุปสรรค ก็มี แต่ก็ผ่านไปได้
คุณๆ คงไม่อยากรู้ รายละเอียดมากมาย เพราะอาจจะเสีย สายตาในการอ่าน
เอาเป็นว่า ถึงตอน ระทึกละกันค่ะ
คืนนั้นหลังจากการไว้ดวงวิญญาณแล้ว
ทุกคนหลับกันหมดด้วยความเหนื่อยล้า
ฉันต้องตกใจตื่นขึ้นมากลางดึก
เพราะฉันได้ยินเสียงหมาของนุ้ยเห่า อยู่
และก็ยังเห่าอยู่อย่างนั้น มานานแล้วมั้ง
แต่ฉันไม่มีใครได้ยิน ฉันปลุกพี่ และ น้องคนที่2ตื่น
ทุกคนก็ตื่นตามฉัน เพราะว่า หมาที่ร้องเห่า หอน นั้น
นั่นเป็นเสียงหมาของนุ้ยนี่นา
หมาอยู่ไหน ทุกคนพยายามมองหา ในความมืด
ฉันพยายามตามหาเสียงของมันว่าอยู่ที่ไหน
ให้ตายสิ นังแคสเปอร์ อยู่กลางถนนได้ไง
( หน้าบ้านของฉันเป็นถนน ซูเปอร์ ไฮเวย์ ใหญ่ )
ใครที่อยู่ทางเหนือจะรู้จักดีว่า ถนนเส้นนี้ มีรถวิ่งตลอด 24 ชั่วโมง
เพราะเป็นเส้นทางหลัก
หมาออกไปข้างนอกได้ยังไง ฉันโวยวายขึ้นมา
ใครเอาหมาเข้ากรง ทำไมไม่ดูให้เรียบร้อย
น้องสาว ฉันบอกว่า เค้าเป็นคนจัดการเอง
แต่น้องบอกว่า มีกุญแจไขปิดล็อคกรงด้วยนะ
นั่นสิ แล้วหมาออกมาได้ยังไง....
พ่อบอกว่า นุ้ยมั้งลูก นุ้ยเหรอ.... นุ้ยจะเอาออกมาได้ไงพ่อ
น้องเสียแล้วนะ ฉันค้านขึ้นมา ย่าก็บอกว่า อาจเป็นไปได้
เพราะ แคสเปอร์ ก็เป็นสิ่งหนึ่งที่นุ้ยรักเหมือนกัน
ฉันไม่สนใจคำพูดใครๆทั้งสิ้น ตัดสินใจวิ่งออกจากบ้าน
ไปตามเอาหมากลับมา เพราะกลัวรถชนมัน
คืนนี้ เดือนมืดมาก ฉันมองไม่ค่อยเห็นอะไร
เพราะในสมัยนั้น ไฟ ข้างทาง มีน้อยเหลือเกิน
และก็ไม่แน่ใจว่า ปัจจุบัน มีอะไรดีขึ้นบ้าง
เห็นแล้วค่ะ มันอยู่กลางถนน โชคดีที่ช่วงเวลนั้น ไม่รถผ่านมา
แคสเปอร์กลับบ้านเร็วๆ ฉันร้องตระโกนเรียกมัน
และพยายามวิ่งไปหามัน ทำไมยิ่งวิ่ง มันยิ่งอยู่ไกล ล่ะ
หมาก็ยิ่งวิ่งหนีไปอีก ฉันใจคอไม่ดีแล้ว เริ่ม ร้องไห้
พูด พล่ามอยู่คนเดียว เพราะไม่มีใครวิ่งทันฉันเลย
เปอร์ กลับบ้านเราน้า เปอร์ ฮือ... ร้องไห้ไปด้วยวิ่งไปด้วย
นุ้ย หนู พี่ขอร้องลูก อย่าเอาเปอร์ไปนะ นุ้ย มาหาพี่นะ มาเอาพี่ไปอยู่ด้วย
ไม่ต้องเอาเปอร์ไปนะลูก เอาพี่ไปนะ เราไปอยู่ด้วยกันน้านุ้ยน้า
ฉันขาดสติไปแล้ว วิ่งไปเรื่อยๆ เพื่อจะไปแทนที่ หมาตัวนั้น
ไม่อยากให้มันไปอยู่กับนุ้ย ฉันอยากไปอยู่ กับน้องมากกว่า
ทุกคนเห็นฉันวิ่ง หายไปในความมืดก็ออกตาม
ฉันเห็นหมาแล้ว อยู่ตรงหน้านี่เอง ฉันพยายามอุ้มมัน
แต่ทันใดนั้น ก็มีแสงสว่าง ดวงโต มุ่งหน้ามาที่ฉัน
ฉันมองไม่เห็นอะไรแล้ว นอกจากแสงจ้าที่อยู่ตรงหน้า
คุณคะ มันเหมือนภาพ สโลโมชั่นมาก ทุกอย่างมันเห็น
ต่อหน้าต่อตา สิ่งที่ฉันเห็น คือนุ้ย ยืนกลางแขนทั้งสองข้าง
กลางแสงสว่างจ้านั้น แล้ว ก็ เหมือนมี อะไรมาผลักฉันลง ข้างทาง
ฉันล้มลง เนื้อตัวมีแต่ฝุ่น หมาค่ะ แคสเปอร์มันอยู่ในอ้อมแขนฉันได้ไง
หมาโดดมาตอนไหน นุ้ยล่ะ.... แล้วนุ้ยไปไหน....
ฉันลุกขึ้นได้ ร้องตระโกนเรียกน้อง ให้กลับมา
ร้องไห้ แทบจะขาดใจ... ขอร้องให้น้องกลับมาให้เห็นอีก
พ่อ และทุกๆคน วิ่งมาถึง พี่สาวฉันกอดฉันแน่น
แล้วทุกคนก็ถามว่าเป็นไงลูก เป็นอะไรบ้าง เจ็บมั้ย .....
ฉันงง ทุกคนก็พาฉันเข้าบ้าน แคสเปอร์ก็อยู่ในที่ของมันแล้ว
ย่าและพ่อ เล่า ว่า เห็นฉันวิ่งออกไป กลางถนน
จู่ ก็วิ่งไป ไม่พูดพล่ามทำเพลงอะไร ใครพูดก็ไม่ฟัง
วิ่งไปที่ถนนอย่างเดียว แล้วทุกคนก็ตกใจ เพราะเห็นรถ สิบล้อพ่วง
วิ่งตรงมาที่ฉัน แล้วก็วิ่งต่อไป สิ่งที่ทุกคนเห็น เค้าคิดว่า เอาอีกแล้ว
ประวัติศาสตร์ ซ้ำรอย อีกแล้ว ทั้งพี่ทั้งน้องแน่เลย
คุณๆคะ สิ่งที่ทุกคนเห็น กับสิ่งที่ฉันเห็นมันต่างกัน คนละเรื่อง
ไม่มีใครเห็นนุ้ย ไม่มีใครเห็น หมาอยู่กลางถนน
ไม่มีใครเห็นจริงๆ จนแล้วจนเล่า จนบัดนี้ ก็ไม่มีใครรู้ใครเห็นอะไรเลย
นอกจากเห็นฉันโดนรถทับแล้วรถก็วิ่งไป
คุณคะ ฉันยังอยู่ ยังไม่ตาย ยังมีลมหายใจอยู่มาเล่าเรื่องนี้ได้
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันนั้น มันคืออะไร เป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบ
ไม่ว่า เวลาจะผ่านไปเนิ่นนานแค่ไหน
มันยังตาตรึงอยู่ในความทรงจำของฉัน คนนี้
และไม่ว่าจะนานแค่ไหน ฉันก็ยังคิดถึงพวกเค้าอยู่เสมอ
และยังมีการตายเกิดขึ้นในชีวิตของพวกเราที่เหลืออยู่
ไม่ว่าจะเป็นคนอื่น หรือคนในครอบครัว ก็ตาม
สิ่งนี้คือ สิ่งที่เราเลี่ยงหนีไม่ได้ ไม่ว่าคุณจะยากดี มีจนซักขนาดไหน
ไม่มีใครหนีได้ซักคน
เรื่องที่เกิด
แม่น้องฆ่าตัวตาย เนื่องจาก ภาระ หนี้สิน
ที่ทั้งตน และ คนอื่น ก่อไว้ให้ คนอื่น ใช่ค่ะ
หนี้สินมาจากการค้ำประกันคนอื่น มันพอกพูนทวีคูณขึ้นไม่มีวันหยุด
พ่อไม่ค่อยมีเวลาดูแลพวกเรามาตั้งแต่เด็กแล้ว
ส่วนใหญ่เป็นหน้าที่รับผิดชอบของแม่ คิดดูสิคะ ว่ามันหนักหนาแค่ไหน
ทำไมแม่จึงฆ่าตัวตาย ด้วยการยิงปืน ปกติ แม่จะยิงปืนเฉพาะเวลาโมโห
และต้องไม่มีลูกอยู่ในบ้านด้วย แต่ไม่มีใครคาดคิดว่า
แรงโมโหของแม่ครั้งนี้พรากเราทั้งคู่ไปเพราะความโมโห
พ่อ ที่ตบตี แม่ ฉันคิดว่า คงมีอีกมากมายปัญหา ที่ไม่มีใครรู้ นอกจาก พ่อ กับแม่ค่ะ
การตายของนุ้ย นั้น ตำรวจ ดำเนินคดี กับคนขับรถ
ในข้อหา ขับรถโดยประมาทและทำให้ผู้อื่นถึงแก่ชีวิต
ดัดแปลงรถไม่ถูกตามที่กฏหมายกำหนด อีกข้อหานึง ที่น่าเจ็บใจ.......
มียาม้าไว้ครอบครองเพื่อเสพย์ และเค้า ก็เสพย์ยาในขณะ ขับรถชนน้องฉันด้วย
เรื่องคดีฉันไม่ได้สืบเนื่อง เป็นเรื่องของพ่อ ( สมัยก่อน ยังเรียก ยาม้า อยู่ค่ะ )
บ้านหลังที่พ่อกับนัง แม่ใหม่อยู่นั้น เป็นบ้านที่ มีเจ้าของอยู่แล้ว
เค้าขายต่อ แต่เค้า ไม่สามารถ ขายวิญญาณที่ สิงสถิตในบ้านนั้นได้
นั่น หมายความว่า....บ้านหลังนั้นมีวิญญาณ
วิญญาณของลูกสาวเจ้าของบ้านผูกคอตาย ในห้องที่ฉันกับพี่สาวนอนพัก
ในวันไปงานศพนั่นเอง
ต่อมาไม่กี่ปี ลูกชายของ อา
ที่มีหน้าตาและ นิสัยใจคอเหมือนนุ้ย นั่งก็เหมือน
กินก็เหมือน มือไม้เหมือนกันหมด
ทุกอย่างเหมือนนุ้ย หมด ยกเว้น เป็นผู้ชาย
ก็มาเสียชีวิตลง ที่บ้านหลังนั้นเช่นกัน หลานคนนี้ พ่อกำลังจะขออา
เพื่อมาเป็นลูกบุญธรรม แต่ก็มาตายซะก่อน
เด็กคนนั้น อายุยังไม่ถึง3ขวบดีเลย เค้า มาตายที่บ้านนั้น
นุ้ยก็มาตายที่บ้านนั้น แม่ฉัน น้องฉัน หลานฉัน ก็มาตาย
ในเวลา ห้วงชีวิตที่เค้ามาผูกพันธ์ กับพ่อของฉัน
ทุกคนที่มาผูกพันธ์กัน ก็มาตายกันหมด หลานตาย ด้วยการจมน้ำตาย
อาจเป็นผล ของการจองเวร จองกรรม หรือเปล่า
ฉันไม่อาจจะตอบอะไรได้มาก เพราะมันยังไม่ถึงเวลาของฉัน
ถ้าถึงวันนั้น ฉันอาจจะตอบคำถามที่คุณๆ สงสัยได้..........
การที่เรารักใคร เราจงรักเค้าด้วยการให้
ให้ในสิ่งที่เรารักให้ในสิ่งที่ดีที่สุด เท่าที่เราจะหาได้
เพราะถ้าเวลาของเค้า หมด คุณจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจว่า
ยังไม่ได้ทำอะไรให้เลย จงให้สิ่งที่คุณรักเสียตั้งแต่วันนี้
ก่อนที่จะไม่มีคนรักให้รัก
จงทำดีเพื่อบุญกุศลของตนเอง และคนที่ล่วงลับไป
และ ขอให้เป็นคนดี สร้างประโยชน์แก่สังคม แล้ว สังคมจะรักคุณ
จากคุณ : เจฉ่าย (เจฉ่าย) - [ 15 ธ.ค. 48 19:53:44 ]
ส่วนแม่ป้า ก็กลับลำปาง เพราะมีธุระที่ต้องจัดการที่บ้านอีกมาก
ญาติๆที่รู้ข่าวต่างก็มาจน ครบ คืนนี้แหละ เป็นคืนที่สาม
เป็นคืนที่คน ทางภาคเหนือ และอาจจะทุกภาคเชื่อกัน ก็ได้ว่า
วิญญาณนั้นจะกลับร่าง แต่ วิญญาณของน้องเรานี้
กลับมาที่บ้านแทน กลับยังไง เหรอ
น้องเราตายไปแล้ว เค้าก็จะมีแม่เกิด พ่อเกิด ใหม่
คือ พ่อแม่ ของทางอีกโลก อีกภพนึง ที่จะพาเค้าไปเกิดนั่นเอง
แต่ไม่ใช่เกิดง่ายๆ ต้องกลับมาเอา สิ่ง ของ สามอย่างที่เค้ากำหนดไว้ด้วย
ถ้าไม่ได้ ก็คงจะไม่ได้เกิด เป็น แน่ อย่างที่ 1.กล้วยน้ำว้า 2. ไฟ 3. น้ำ
สามสิ่งนี้ พ่อเกิดแม่เกิดต้องการ
ครอบครัวของเราก็สามารถหาสิ่งที่ต้องการนี้ได้
เพราะมันไม่ใช่ของยากเลยใช่มั้ยคะ คุณๆคงว่า อย่างนั้น
แต่พอถึงเวลาที่ต้องหานี่แหละ ไม่ได้เป็นการหาไว้ล่วงหน้านะ
แต่ต้องหาตามเวลาที่เค้า จำกัด คือ ก่อนพิธีการไหว้ สตวง
คือการทำกระทง ไว้ ดวงวิญญาณ นั่นเอง อุปสรรค ก็มี แต่ก็ผ่านไปได้
คุณๆ คงไม่อยากรู้ รายละเอียดมากมาย เพราะอาจจะเสีย สายตาในการอ่าน
เอาเป็นว่า ถึงตอน ระทึกละกันค่ะ
คืนนั้นหลังจากการไว้ดวงวิญญาณแล้ว
ทุกคนหลับกันหมดด้วยความเหนื่อยล้า
ฉันต้องตกใจตื่นขึ้นมากลางดึก
เพราะฉันได้ยินเสียงหมาของนุ้ยเห่า อยู่
และก็ยังเห่าอยู่อย่างนั้น มานานแล้วมั้ง
แต่ฉันไม่มีใครได้ยิน ฉันปลุกพี่ และ น้องคนที่2ตื่น
ทุกคนก็ตื่นตามฉัน เพราะว่า หมาที่ร้องเห่า หอน นั้น
นั่นเป็นเสียงหมาของนุ้ยนี่นา
หมาอยู่ไหน ทุกคนพยายามมองหา ในความมืด
ฉันพยายามตามหาเสียงของมันว่าอยู่ที่ไหน
ให้ตายสิ นังแคสเปอร์ อยู่กลางถนนได้ไง
( หน้าบ้านของฉันเป็นถนน ซูเปอร์ ไฮเวย์ ใหญ่ )
ใครที่อยู่ทางเหนือจะรู้จักดีว่า ถนนเส้นนี้ มีรถวิ่งตลอด 24 ชั่วโมง
เพราะเป็นเส้นทางหลัก
หมาออกไปข้างนอกได้ยังไง ฉันโวยวายขึ้นมา
ใครเอาหมาเข้ากรง ทำไมไม่ดูให้เรียบร้อย
น้องสาว ฉันบอกว่า เค้าเป็นคนจัดการเอง
แต่น้องบอกว่า มีกุญแจไขปิดล็อคกรงด้วยนะ
นั่นสิ แล้วหมาออกมาได้ยังไง....
พ่อบอกว่า นุ้ยมั้งลูก นุ้ยเหรอ.... นุ้ยจะเอาออกมาได้ไงพ่อ
น้องเสียแล้วนะ ฉันค้านขึ้นมา ย่าก็บอกว่า อาจเป็นไปได้
เพราะ แคสเปอร์ ก็เป็นสิ่งหนึ่งที่นุ้ยรักเหมือนกัน
ฉันไม่สนใจคำพูดใครๆทั้งสิ้น ตัดสินใจวิ่งออกจากบ้าน
ไปตามเอาหมากลับมา เพราะกลัวรถชนมัน
คืนนี้ เดือนมืดมาก ฉันมองไม่ค่อยเห็นอะไร
เพราะในสมัยนั้น ไฟ ข้างทาง มีน้อยเหลือเกิน
และก็ไม่แน่ใจว่า ปัจจุบัน มีอะไรดีขึ้นบ้าง
เห็นแล้วค่ะ มันอยู่กลางถนน โชคดีที่ช่วงเวลนั้น ไม่รถผ่านมา
แคสเปอร์กลับบ้านเร็วๆ ฉันร้องตระโกนเรียกมัน
และพยายามวิ่งไปหามัน ทำไมยิ่งวิ่ง มันยิ่งอยู่ไกล ล่ะ
หมาก็ยิ่งวิ่งหนีไปอีก ฉันใจคอไม่ดีแล้ว เริ่ม ร้องไห้
พูด พล่ามอยู่คนเดียว เพราะไม่มีใครวิ่งทันฉันเลย
เปอร์ กลับบ้านเราน้า เปอร์ ฮือ... ร้องไห้ไปด้วยวิ่งไปด้วย
นุ้ย หนู พี่ขอร้องลูก อย่าเอาเปอร์ไปนะ นุ้ย มาหาพี่นะ มาเอาพี่ไปอยู่ด้วย
ไม่ต้องเอาเปอร์ไปนะลูก เอาพี่ไปนะ เราไปอยู่ด้วยกันน้านุ้ยน้า
ฉันขาดสติไปแล้ว วิ่งไปเรื่อยๆ เพื่อจะไปแทนที่ หมาตัวนั้น
ไม่อยากให้มันไปอยู่กับนุ้ย ฉันอยากไปอยู่ กับน้องมากกว่า
ทุกคนเห็นฉันวิ่ง หายไปในความมืดก็ออกตาม
ฉันเห็นหมาแล้ว อยู่ตรงหน้านี่เอง ฉันพยายามอุ้มมัน
แต่ทันใดนั้น ก็มีแสงสว่าง ดวงโต มุ่งหน้ามาที่ฉัน
ฉันมองไม่เห็นอะไรแล้ว นอกจากแสงจ้าที่อยู่ตรงหน้า
คุณคะ มันเหมือนภาพ สโลโมชั่นมาก ทุกอย่างมันเห็น
ต่อหน้าต่อตา สิ่งที่ฉันเห็น คือนุ้ย ยืนกลางแขนทั้งสองข้าง
กลางแสงสว่างจ้านั้น แล้ว ก็ เหมือนมี อะไรมาผลักฉันลง ข้างทาง
ฉันล้มลง เนื้อตัวมีแต่ฝุ่น หมาค่ะ แคสเปอร์มันอยู่ในอ้อมแขนฉันได้ไง
หมาโดดมาตอนไหน นุ้ยล่ะ.... แล้วนุ้ยไปไหน....
ฉันลุกขึ้นได้ ร้องตระโกนเรียกน้อง ให้กลับมา
ร้องไห้ แทบจะขาดใจ... ขอร้องให้น้องกลับมาให้เห็นอีก
พ่อ และทุกๆคน วิ่งมาถึง พี่สาวฉันกอดฉันแน่น
แล้วทุกคนก็ถามว่าเป็นไงลูก เป็นอะไรบ้าง เจ็บมั้ย .....
ฉันงง ทุกคนก็พาฉันเข้าบ้าน แคสเปอร์ก็อยู่ในที่ของมันแล้ว
ย่าและพ่อ เล่า ว่า เห็นฉันวิ่งออกไป กลางถนน
จู่ ก็วิ่งไป ไม่พูดพล่ามทำเพลงอะไร ใครพูดก็ไม่ฟัง
วิ่งไปที่ถนนอย่างเดียว แล้วทุกคนก็ตกใจ เพราะเห็นรถ สิบล้อพ่วง
วิ่งตรงมาที่ฉัน แล้วก็วิ่งต่อไป สิ่งที่ทุกคนเห็น เค้าคิดว่า เอาอีกแล้ว
ประวัติศาสตร์ ซ้ำรอย อีกแล้ว ทั้งพี่ทั้งน้องแน่เลย
คุณๆคะ สิ่งที่ทุกคนเห็น กับสิ่งที่ฉันเห็นมันต่างกัน คนละเรื่อง
ไม่มีใครเห็นนุ้ย ไม่มีใครเห็น หมาอยู่กลางถนน
ไม่มีใครเห็นจริงๆ จนแล้วจนเล่า จนบัดนี้ ก็ไม่มีใครรู้ใครเห็นอะไรเลย
นอกจากเห็นฉันโดนรถทับแล้วรถก็วิ่งไป
คุณคะ ฉันยังอยู่ ยังไม่ตาย ยังมีลมหายใจอยู่มาเล่าเรื่องนี้ได้
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันนั้น มันคืออะไร เป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบ
ไม่ว่า เวลาจะผ่านไปเนิ่นนานแค่ไหน
มันยังตาตรึงอยู่ในความทรงจำของฉัน คนนี้
และไม่ว่าจะนานแค่ไหน ฉันก็ยังคิดถึงพวกเค้าอยู่เสมอ
และยังมีการตายเกิดขึ้นในชีวิตของพวกเราที่เหลืออยู่
ไม่ว่าจะเป็นคนอื่น หรือคนในครอบครัว ก็ตาม
สิ่งนี้คือ สิ่งที่เราเลี่ยงหนีไม่ได้ ไม่ว่าคุณจะยากดี มีจนซักขนาดไหน
ไม่มีใครหนีได้ซักคน
เรื่องที่เกิด
แม่น้องฆ่าตัวตาย เนื่องจาก ภาระ หนี้สิน
ที่ทั้งตน และ คนอื่น ก่อไว้ให้ คนอื่น ใช่ค่ะ
หนี้สินมาจากการค้ำประกันคนอื่น มันพอกพูนทวีคูณขึ้นไม่มีวันหยุด
พ่อไม่ค่อยมีเวลาดูแลพวกเรามาตั้งแต่เด็กแล้ว
ส่วนใหญ่เป็นหน้าที่รับผิดชอบของแม่ คิดดูสิคะ ว่ามันหนักหนาแค่ไหน
ทำไมแม่จึงฆ่าตัวตาย ด้วยการยิงปืน ปกติ แม่จะยิงปืนเฉพาะเวลาโมโห
และต้องไม่มีลูกอยู่ในบ้านด้วย แต่ไม่มีใครคาดคิดว่า
แรงโมโหของแม่ครั้งนี้พรากเราทั้งคู่ไปเพราะความโมโห
พ่อ ที่ตบตี แม่ ฉันคิดว่า คงมีอีกมากมายปัญหา ที่ไม่มีใครรู้ นอกจาก พ่อ กับแม่ค่ะ
การตายของนุ้ย นั้น ตำรวจ ดำเนินคดี กับคนขับรถ
ในข้อหา ขับรถโดยประมาทและทำให้ผู้อื่นถึงแก่ชีวิต
ดัดแปลงรถไม่ถูกตามที่กฏหมายกำหนด อีกข้อหานึง ที่น่าเจ็บใจ.......
มียาม้าไว้ครอบครองเพื่อเสพย์ และเค้า ก็เสพย์ยาในขณะ ขับรถชนน้องฉันด้วย
เรื่องคดีฉันไม่ได้สืบเนื่อง เป็นเรื่องของพ่อ ( สมัยก่อน ยังเรียก ยาม้า อยู่ค่ะ )
บ้านหลังที่พ่อกับนัง แม่ใหม่อยู่นั้น เป็นบ้านที่ มีเจ้าของอยู่แล้ว
เค้าขายต่อ แต่เค้า ไม่สามารถ ขายวิญญาณที่ สิงสถิตในบ้านนั้นได้
นั่น หมายความว่า....บ้านหลังนั้นมีวิญญาณ
วิญญาณของลูกสาวเจ้าของบ้านผูกคอตาย ในห้องที่ฉันกับพี่สาวนอนพัก
ในวันไปงานศพนั่นเอง
ต่อมาไม่กี่ปี ลูกชายของ อา
ที่มีหน้าตาและ นิสัยใจคอเหมือนนุ้ย นั่งก็เหมือน
กินก็เหมือน มือไม้เหมือนกันหมด
ทุกอย่างเหมือนนุ้ย หมด ยกเว้น เป็นผู้ชาย
ก็มาเสียชีวิตลง ที่บ้านหลังนั้นเช่นกัน หลานคนนี้ พ่อกำลังจะขออา
เพื่อมาเป็นลูกบุญธรรม แต่ก็มาตายซะก่อน
เด็กคนนั้น อายุยังไม่ถึง3ขวบดีเลย เค้า มาตายที่บ้านนั้น
นุ้ยก็มาตายที่บ้านนั้น แม่ฉัน น้องฉัน หลานฉัน ก็มาตาย
ในเวลา ห้วงชีวิตที่เค้ามาผูกพันธ์ กับพ่อของฉัน
ทุกคนที่มาผูกพันธ์กัน ก็มาตายกันหมด หลานตาย ด้วยการจมน้ำตาย
อาจเป็นผล ของการจองเวร จองกรรม หรือเปล่า
ฉันไม่อาจจะตอบอะไรได้มาก เพราะมันยังไม่ถึงเวลาของฉัน
ถ้าถึงวันนั้น ฉันอาจจะตอบคำถามที่คุณๆ สงสัยได้..........
การที่เรารักใคร เราจงรักเค้าด้วยการให้
ให้ในสิ่งที่เรารักให้ในสิ่งที่ดีที่สุด เท่าที่เราจะหาได้
เพราะถ้าเวลาของเค้า หมด คุณจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจว่า
ยังไม่ได้ทำอะไรให้เลย จงให้สิ่งที่คุณรักเสียตั้งแต่วันนี้
ก่อนที่จะไม่มีคนรักให้รัก
จงทำดีเพื่อบุญกุศลของตนเอง และคนที่ล่วงลับไป
และ ขอให้เป็นคนดี สร้างประโยชน์แก่สังคม แล้ว สังคมจะรักคุณ
จากคุณ : เจฉ่าย (เจฉ่าย) - [ 15 ธ.ค. 48 19:53:44 ]
ถ้าจิงนี่เฮี้ยนมากกกเลยนะ พอๆกับแม่นาคได้เลยนะเนี่ย แต่มาคิดอีกที แม่นาคก็เรื่องจิงนี่เนอะ
