งานศพของแม่วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว
ตอนบ่ายก็ต้องเผาแล้ว ทำไมต้องเผาด้วยเนาะ
ฉันพูดกับน้อง แม่น้องต้องร้อนแน่เลยฉันพูด
แม่ใหญ่ก็พูดปลอบใจว่า ถ้าไม่เผาแม่น้องก็ไม่ได้เป็นนางฟ้าสิลูก
เหรอ... ถ้าเผาแล้วเป็นนางฟ้าด้วย...
ในความเป็นเด็กของฉันนั้นไม่ได้รู้เลยว่า
วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่เราจะอยู่ด้วยกันกับแม่
อยู่ด้วยร่างแต่ไม่ได้อยู่ด้วยลมหายใจ...
เริ่มเวลาเคลื่อนศพเพื่อทำการฌาปนกิจศพ
รู้สึกใจหายยังไง ไม่รู้แม่ ป้าฉันพูด
แต่แม่ใจจะขาดแล้วลูก....แม่ใหญ่พูดและกอดฉันกับน้องแน่น
ศพได้เคลื่อนเข้าไปในเตาเผา เตรียมรอเวลาที่จะเผา
ผู้คนที่มาร่วมงานมากสมกับยศสมกับตำแหน่ง
และสมกับความดีของแม่ที่ทุกคนรักใคร่...
เค้าจะเริ่มเผาแล้ว จะจุดไฟแล้วเหรอ...
เดี๋ยวนะ อย่าเผาแม่น้องนะ ฉันวิ่งออกไปที่หน้าเตาเผา
ร้องไห้สะอึกสะอื้น.... อย่านะ ไม่เอา ไม่เอา เดี๋ยวแม่น้องร้อน
เผาไม ฮือ...ฮือ...ยังไม่ทันจะอ้าปากว่าอีก
ก็เห็นยายและป้าวิ่งมาที่ฉัน และอุ้มไปกอด...
ในใจมีแต่คำถามตลอดเวลา ทำไมต้องเผา..
ไม่เผาแม่น้องของหนูไม่ได้เหรอ ..
เดี๋ยวแม่น้องกลับมาไม่ได้
แม่ขา มาเร็วๆนะ มาเร็วๆ สิ่งที่ฉันพูด
เหมือนวิ่งขึ้นรถไฟที่จอดรออยู่
วิ่งเร็วๆ เดี๋ยวตกรถ แต่มันไม่ใช่...ไม่ใช่เลย....
เพราะสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นนั้น
มันเป็นสิ่งที่จะเป็นไปไม่ได้เลยตลอดกาล
การกลับมาของแม่สุดที่รัก
ไม่มีทางเลยที่จะเป็นจริงไปได้
ฉันต้องยืนดูควันไฟที่โพยพุ่งออกมาจากปล่องไฟ
น้ำตาไหล ไหลเหมือนสายน้ำ ไหลจนแทบจะขาดใจ
แม่น้องจ๋า.... แม่น้องของลูก แล้วลูกจะอยู่กับใคร
น้องจะอยู่กับใคร....
แทบทุกคนที่เห็นฉันร้องไห้
ทุกคนก็ร้องไห้เสียใจไปกับฉันเช่นกัน
ประหนึ่งว่าเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดกับฉัน
ไม่เว้นแม้แต่ คุณตำรวจที่ทำคดีให้แม่ฉัน
ถามว่าจะมีใครที่ไม่ร้องไห้กับฉันในวันนั้นไหม
ฉันว่าน้อยนะ น้อยมากถ้าใครในวันนั้น
เห็นฉันและน้องร้องไห้เรียกร้องหาแม่
แม่ที่ซึ่งไม่มีวันได้เห็นหน้ากันอีก... แม่ซึ่งเป็นที่รักที่สุดในชีวิต... แม่ซึ่งเป็นดวงใจดวงแรกที่เรารักอย่างถอนตัวไม่ขึ้น.... จากไปอย่างนี้.... ถ้าผู้นั้นไม่เสียน้ำตากับฉันในวันนี้เค้าก็คงจะน้ำตาตกใน
สิ่งที่นึกขึ้นได้ สิ่งที่ลืมมองหา
พ่อ พ่อ นั่นสิ พ่อไปไหน ฉันกวาดตามองหาพ่อ
เจอแล้ว พ่อบวชให้แม่
เพราะครอบครัวของเราไม่มีผู้ชายนอกจากพ่อ
บวชเพื่อเป็นการอโหสิกรรม ในวันนั้นมีคนพูดว่า
เค้าถือกันว่า อย่าบวชให้เมีย
เพราะถ้าบวชแล้วจะเป็นอาถรรพ์
อาถรรพ์ อะไร ก็เป็นอาถรรพ์
ที่เชื่อกันว่า เผาเมียได้ ไม่นานก็เผาลูกได้เช่นกัน
ฟังแล้วใจหายเป็นความเชื่อที่น่ากลัวขนาดนี้
แล้วทำไมพ่อต้องบวช เพราะพ่อไม่เชื่อ
เพราะพ่อคิดว่าสิ่งที่พ่อทำเป็นการอโหสิกรรมให้แม่
และเป็นการส่งบุญไปให้แม่....แต่เชื่อใหม
การกระทำครั้งนี้เป็นการกระทำที่ผิด
เพราะพ่อคิดผิด..... และจะผิดตลอดไป
เวลาผ่านมาได้หนึ่งสัปดาห์
คดีใกล้ปิดลงทุกอย่างเริ่มคลี่คลายแต่มันไม่ใช่...
มันเป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น
เริ่มต้นอะไร ก็เริ่มต้นที่วิญญาณของแม่
วิญญาณที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตแรงรักที่มีต่อลูก
กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว...และนี่เป็นเพียงบทแรก.....
ฉันกับน้องต้องต้องไม่มีที่นอน เพราะพ่อยังไม่ได้ซื้อเตียงใหม่
เลยต้องนอนกับฟูกที่ไม่หนาและไม่นุ่ม แต่ก็นอนสบาย
เพราะทุกคืนแม่น้องจะมากล่อมฉันกับน้องนอน
แม่มาหาฉันกับน้อง แม่มายังสวยเหมือนเดิม
เราสองคนเลยไม่งอแงเวลาจะหลับ
ฉันคิดว่าสิ่งที่ฉันเห็นไม่ใช่ความฝันแต่ฉันอธิบายไม่ได้....
คืนหนึ่งและยังไม่ดึกนัก
แต่เป็นเวลานอนของเด็กฉันรู้สึกปวดท้องฉี่
ก็ต้องเดินลงบรรไดมาเข้าห้องน้ำข้างล่าง
เพราะไม่มีกระโถนแล้ว แม่ไม่อยู่ไม่มีใครทำให้
เด็กหกขวบอย่างฉันทำอะไรได้เองไม่มากนัก
ระหว่างนั้นกำลังเดินลงบรรไดมาสิ่งที่เห็น
ฉันเห็นเป็นเงามืด สลัวๆ สิ่งที่ฉันเห็นอยู่ใต้บรรไดที่ฉันเดินอยู่
มันต้องเป็นหนู หนูแน่ๆ เพราะอะไรที่อยู่ใต้แสงไฟ
พอโดนเงากระทบก็จะทำให้เกิดเงาสะท้อน
และมองเห็นเป็นขนาดใหญ่ได้ แต่ทำไมมันใหญ่เรื่อยๆเลย
พ่อเหรอ พ่ออยู่ในครัวนี่นา...ได้ยินเสียงล้างจาน
แล้วนี่มันเป็นอะไร ทำไมหนูตัวโตจัง
นี่มันกินฉันกับน้องได้เลยนะฉันคิด
ปวดฉี่อยู่นี่นา ทำไงดีเดินไปห้องน้ำไม่ไหวแล้วกลัวมาก
กลัวสิ่งที่ยังไม่ได้เห็นกับตา... มันยังเดินไปมาอยู่เลย
ขนลุกไปทั้งตัว หลับตาไม่ได้ด้วย
โอ้พระเจ้า...นี่มันตัวอะไรกัน ว้าย...มันเดินไปที่ในครัวแล้ว
พ่อ พ่ออยู่ในครัวด้วย แต่ไม่เป็นไร
พ่อเราเป็นทหารนี่นา ไม่กลัวหนูหลอก
ไม่ใช่เลย...สิ่งที่ฉันคิดฉันคิดผิดกับเรื่องความกลัวของพ่อ
พ่อกลัว และร้องเสียงหลง เพราะสิ่งที่พ่อเจออยู่นั้น
ฉันเข้าไปช่วยพ่อไม่ได้ ใช่มันไม่ใช่แค่หนูธรรมดา
แต่มันเป็น หนูผี...... มันไม่ใช่หนู แต่มันเป็นวิญญาณของแม่....
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น
เป็นเหตุที่ทำให้ฉันกับน้องมาอยู่กับแม่ป้า
เพราะพ่อคิดว่าเป็นสิ่งที่ดี่ที่สุดในขณะนั้น....
แต่พ่อก็คิดผิด...และความคิดผิดในครั้งนี้
ทำให้เกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันกับทุกๆคนในบ้านแม่ป้า....
ตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ฉันรู้สึกอบอุ่นใจ
เพราะฉันมีแม่น้องอยู่ด้วยตลอดเวลา
มันรู้สึกอุ่นใจและไม่กลัวอะไร นอกจากเวลากลางคืน
เวลาประมาณเกือบๆตีหนึ่งได้
ทุกคนในบ้านแม่ป้าก็ต้องตกใจตื่นกันหมด
ครอบครัวนี้เป็นครอบครัวใหญ่ เลยมีคนอยู่มาก
ทุกๆคนตื่นกันหมด เหตุที่ทำให้ต้องตื่นรวมฉันกับน้องด้วย
เพราะมี พายุมา ลมแรงเหลือเกิน แรงจนทำให้ไฟติดๆดับๆ
โคมไฟที่อยู่ในเล้าไก่ และโรงหมู แกว่งไปมา
เหมือนจะหลุดจาเบ้าโคมให้ได้ ....
แม่น้องมาแล้ว น้องของฉันพูดขึ้นมา
แม่ป้าและฉันโดดกอดกันทันที
แม่ป้าพูดขึ้นว่า อย่าพูดลูก นุ้ยอย่าลูก...
เสียงหมูในเล้าร้องเสียงหลง วิ่งไปมาชนคอกเสียงดัง
ไก่ก็ร้องบินไปมาจนได้ยินเสียงปีก
ทั้งหมูทั้งไก่ต่างก็ส่งเสียงร้อง ....
โอ้ยให้หายสิพระเจ้านี่มันอะไรกัน
จิ๊กกี๋ หมาพันธ์เทอร์เรีย ที่เลี้ยงไว้ก็ขู่
และแยกเขี้ยวปานกับเห็นสิ่งที่มันไม่อยากให้เข้ามา
ลมก็ยังกระหน่ำพัด ลมแรงขึ้น
เหมือนกับหัวใจของพวกเราในบ้านเต้นแรงขึ้น
แม่ป้าและพี่ลูกของแม่ป้า พากันวิ่งหาธูป และเทียนเพื่อสวดมนต์
แต่ให้ตายสิ จุดไม่ติดเลย จุดธูปจุดเทียนไม่ได้เลย
ทำไงดีมือก็สั่น ลมก็แรง หมู หมา กาไก่ ต่างก็ร้องเสียงหลง
นี่มันเป็นอะไรกันหมด .... พอได้แล้วน้อง พอเถอะ
สงสารลูกๆ น้องพี่ขอร้องนะ
พี่รับรองว่าจะเลี้ยงลูกของน้องให้ดี พี่สัญญา....
แม่ป้าร้องไห้และพูดตระโกนออกไป
แปลกแฮะ...ลมสงบ แต่สิ่งที่ได้ยินนี่สิ
ให้ตายเหอะ...ยิ่งกว่าเสียงลมซะอีกแต่มันเป็น
เสียงสะอื้น เสียงร้องไห้ของแม่น้อง
ใช่ เสียงแม่ของเรา...ใช่ แม่มาหาเรา
แม่มารับเราจริงๆ.... เสียงร้องไห้ที่ได้ยิน
เป็นเสียงร้องที่โหยหวนใจเหลือเกิน
เสียงร้องนี้ทำให้ขนลุกไปทั้งร่าง
ทำไมเสียงช่างเสร้าปานนี้ ทำไม ทำไมหนอ...
เรื่องของแม่ยังไม่จบเท่านี้นะคะ โปรดติดตาม เรื่องของแม่ตอนที่ 4
ทั้งหมดทั้งปวงจะทวีเพิ่มความแค้น และความห่วงหาอาลัยลูกอย่างไม่จบสิ้น ....
จากคุณ : เจฉ่าย (เจฉ่าย) - [ 27 พ.ย. 48 12:24:03 ]
ตอนบ่ายก็ต้องเผาแล้ว ทำไมต้องเผาด้วยเนาะ
ฉันพูดกับน้อง แม่น้องต้องร้อนแน่เลยฉันพูด
แม่ใหญ่ก็พูดปลอบใจว่า ถ้าไม่เผาแม่น้องก็ไม่ได้เป็นนางฟ้าสิลูก
เหรอ... ถ้าเผาแล้วเป็นนางฟ้าด้วย...
ในความเป็นเด็กของฉันนั้นไม่ได้รู้เลยว่า
วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่เราจะอยู่ด้วยกันกับแม่
อยู่ด้วยร่างแต่ไม่ได้อยู่ด้วยลมหายใจ...
เริ่มเวลาเคลื่อนศพเพื่อทำการฌาปนกิจศพ
รู้สึกใจหายยังไง ไม่รู้แม่ ป้าฉันพูด
แต่แม่ใจจะขาดแล้วลูก....แม่ใหญ่พูดและกอดฉันกับน้องแน่น
ศพได้เคลื่อนเข้าไปในเตาเผา เตรียมรอเวลาที่จะเผา
ผู้คนที่มาร่วมงานมากสมกับยศสมกับตำแหน่ง
และสมกับความดีของแม่ที่ทุกคนรักใคร่...
เค้าจะเริ่มเผาแล้ว จะจุดไฟแล้วเหรอ...
เดี๋ยวนะ อย่าเผาแม่น้องนะ ฉันวิ่งออกไปที่หน้าเตาเผา
ร้องไห้สะอึกสะอื้น.... อย่านะ ไม่เอา ไม่เอา เดี๋ยวแม่น้องร้อน
เผาไม ฮือ...ฮือ...ยังไม่ทันจะอ้าปากว่าอีก
ก็เห็นยายและป้าวิ่งมาที่ฉัน และอุ้มไปกอด...
ในใจมีแต่คำถามตลอดเวลา ทำไมต้องเผา..
ไม่เผาแม่น้องของหนูไม่ได้เหรอ ..
เดี๋ยวแม่น้องกลับมาไม่ได้
แม่ขา มาเร็วๆนะ มาเร็วๆ สิ่งที่ฉันพูด
เหมือนวิ่งขึ้นรถไฟที่จอดรออยู่
วิ่งเร็วๆ เดี๋ยวตกรถ แต่มันไม่ใช่...ไม่ใช่เลย....
เพราะสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นนั้น
มันเป็นสิ่งที่จะเป็นไปไม่ได้เลยตลอดกาล
การกลับมาของแม่สุดที่รัก
ไม่มีทางเลยที่จะเป็นจริงไปได้
ฉันต้องยืนดูควันไฟที่โพยพุ่งออกมาจากปล่องไฟ
น้ำตาไหล ไหลเหมือนสายน้ำ ไหลจนแทบจะขาดใจ
แม่น้องจ๋า.... แม่น้องของลูก แล้วลูกจะอยู่กับใคร
น้องจะอยู่กับใคร....
แทบทุกคนที่เห็นฉันร้องไห้
ทุกคนก็ร้องไห้เสียใจไปกับฉันเช่นกัน
ประหนึ่งว่าเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดกับฉัน
ไม่เว้นแม้แต่ คุณตำรวจที่ทำคดีให้แม่ฉัน
ถามว่าจะมีใครที่ไม่ร้องไห้กับฉันในวันนั้นไหม
ฉันว่าน้อยนะ น้อยมากถ้าใครในวันนั้น
เห็นฉันและน้องร้องไห้เรียกร้องหาแม่
แม่ที่ซึ่งไม่มีวันได้เห็นหน้ากันอีก... แม่ซึ่งเป็นที่รักที่สุดในชีวิต... แม่ซึ่งเป็นดวงใจดวงแรกที่เรารักอย่างถอนตัวไม่ขึ้น.... จากไปอย่างนี้.... ถ้าผู้นั้นไม่เสียน้ำตากับฉันในวันนี้เค้าก็คงจะน้ำตาตกใน
สิ่งที่นึกขึ้นได้ สิ่งที่ลืมมองหา
พ่อ พ่อ นั่นสิ พ่อไปไหน ฉันกวาดตามองหาพ่อ
เจอแล้ว พ่อบวชให้แม่
เพราะครอบครัวของเราไม่มีผู้ชายนอกจากพ่อ
บวชเพื่อเป็นการอโหสิกรรม ในวันนั้นมีคนพูดว่า
เค้าถือกันว่า อย่าบวชให้เมีย
เพราะถ้าบวชแล้วจะเป็นอาถรรพ์
อาถรรพ์ อะไร ก็เป็นอาถรรพ์
ที่เชื่อกันว่า เผาเมียได้ ไม่นานก็เผาลูกได้เช่นกัน
ฟังแล้วใจหายเป็นความเชื่อที่น่ากลัวขนาดนี้
แล้วทำไมพ่อต้องบวช เพราะพ่อไม่เชื่อ
เพราะพ่อคิดว่าสิ่งที่พ่อทำเป็นการอโหสิกรรมให้แม่
และเป็นการส่งบุญไปให้แม่....แต่เชื่อใหม
การกระทำครั้งนี้เป็นการกระทำที่ผิด
เพราะพ่อคิดผิด..... และจะผิดตลอดไป
เวลาผ่านมาได้หนึ่งสัปดาห์
คดีใกล้ปิดลงทุกอย่างเริ่มคลี่คลายแต่มันไม่ใช่...
มันเป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น
เริ่มต้นอะไร ก็เริ่มต้นที่วิญญาณของแม่
วิญญาณที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตแรงรักที่มีต่อลูก
กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว...และนี่เป็นเพียงบทแรก.....
ฉันกับน้องต้องต้องไม่มีที่นอน เพราะพ่อยังไม่ได้ซื้อเตียงใหม่
เลยต้องนอนกับฟูกที่ไม่หนาและไม่นุ่ม แต่ก็นอนสบาย
เพราะทุกคืนแม่น้องจะมากล่อมฉันกับน้องนอน
แม่มาหาฉันกับน้อง แม่มายังสวยเหมือนเดิม
เราสองคนเลยไม่งอแงเวลาจะหลับ
ฉันคิดว่าสิ่งที่ฉันเห็นไม่ใช่ความฝันแต่ฉันอธิบายไม่ได้....
คืนหนึ่งและยังไม่ดึกนัก
แต่เป็นเวลานอนของเด็กฉันรู้สึกปวดท้องฉี่
ก็ต้องเดินลงบรรไดมาเข้าห้องน้ำข้างล่าง
เพราะไม่มีกระโถนแล้ว แม่ไม่อยู่ไม่มีใครทำให้
เด็กหกขวบอย่างฉันทำอะไรได้เองไม่มากนัก
ระหว่างนั้นกำลังเดินลงบรรไดมาสิ่งที่เห็น
ฉันเห็นเป็นเงามืด สลัวๆ สิ่งที่ฉันเห็นอยู่ใต้บรรไดที่ฉันเดินอยู่
มันต้องเป็นหนู หนูแน่ๆ เพราะอะไรที่อยู่ใต้แสงไฟ
พอโดนเงากระทบก็จะทำให้เกิดเงาสะท้อน
และมองเห็นเป็นขนาดใหญ่ได้ แต่ทำไมมันใหญ่เรื่อยๆเลย
พ่อเหรอ พ่ออยู่ในครัวนี่นา...ได้ยินเสียงล้างจาน
แล้วนี่มันเป็นอะไร ทำไมหนูตัวโตจัง
นี่มันกินฉันกับน้องได้เลยนะฉันคิด
ปวดฉี่อยู่นี่นา ทำไงดีเดินไปห้องน้ำไม่ไหวแล้วกลัวมาก
กลัวสิ่งที่ยังไม่ได้เห็นกับตา... มันยังเดินไปมาอยู่เลย
ขนลุกไปทั้งตัว หลับตาไม่ได้ด้วย
โอ้พระเจ้า...นี่มันตัวอะไรกัน ว้าย...มันเดินไปที่ในครัวแล้ว
พ่อ พ่ออยู่ในครัวด้วย แต่ไม่เป็นไร
พ่อเราเป็นทหารนี่นา ไม่กลัวหนูหลอก
ไม่ใช่เลย...สิ่งที่ฉันคิดฉันคิดผิดกับเรื่องความกลัวของพ่อ
พ่อกลัว และร้องเสียงหลง เพราะสิ่งที่พ่อเจออยู่นั้น
ฉันเข้าไปช่วยพ่อไม่ได้ ใช่มันไม่ใช่แค่หนูธรรมดา
แต่มันเป็น หนูผี...... มันไม่ใช่หนู แต่มันเป็นวิญญาณของแม่....
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น
เป็นเหตุที่ทำให้ฉันกับน้องมาอยู่กับแม่ป้า
เพราะพ่อคิดว่าเป็นสิ่งที่ดี่ที่สุดในขณะนั้น....
แต่พ่อก็คิดผิด...และความคิดผิดในครั้งนี้
ทำให้เกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันกับทุกๆคนในบ้านแม่ป้า....
ตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ฉันรู้สึกอบอุ่นใจ
เพราะฉันมีแม่น้องอยู่ด้วยตลอดเวลา
มันรู้สึกอุ่นใจและไม่กลัวอะไร นอกจากเวลากลางคืน
เวลาประมาณเกือบๆตีหนึ่งได้
ทุกคนในบ้านแม่ป้าก็ต้องตกใจตื่นกันหมด
ครอบครัวนี้เป็นครอบครัวใหญ่ เลยมีคนอยู่มาก
ทุกๆคนตื่นกันหมด เหตุที่ทำให้ต้องตื่นรวมฉันกับน้องด้วย
เพราะมี พายุมา ลมแรงเหลือเกิน แรงจนทำให้ไฟติดๆดับๆ
โคมไฟที่อยู่ในเล้าไก่ และโรงหมู แกว่งไปมา
เหมือนจะหลุดจาเบ้าโคมให้ได้ ....
แม่น้องมาแล้ว น้องของฉันพูดขึ้นมา
แม่ป้าและฉันโดดกอดกันทันที
แม่ป้าพูดขึ้นว่า อย่าพูดลูก นุ้ยอย่าลูก...
เสียงหมูในเล้าร้องเสียงหลง วิ่งไปมาชนคอกเสียงดัง
ไก่ก็ร้องบินไปมาจนได้ยินเสียงปีก
ทั้งหมูทั้งไก่ต่างก็ส่งเสียงร้อง ....
โอ้ยให้หายสิพระเจ้านี่มันอะไรกัน
จิ๊กกี๋ หมาพันธ์เทอร์เรีย ที่เลี้ยงไว้ก็ขู่
และแยกเขี้ยวปานกับเห็นสิ่งที่มันไม่อยากให้เข้ามา
ลมก็ยังกระหน่ำพัด ลมแรงขึ้น
เหมือนกับหัวใจของพวกเราในบ้านเต้นแรงขึ้น
แม่ป้าและพี่ลูกของแม่ป้า พากันวิ่งหาธูป และเทียนเพื่อสวดมนต์
แต่ให้ตายสิ จุดไม่ติดเลย จุดธูปจุดเทียนไม่ได้เลย
ทำไงดีมือก็สั่น ลมก็แรง หมู หมา กาไก่ ต่างก็ร้องเสียงหลง
นี่มันเป็นอะไรกันหมด .... พอได้แล้วน้อง พอเถอะ
สงสารลูกๆ น้องพี่ขอร้องนะ
พี่รับรองว่าจะเลี้ยงลูกของน้องให้ดี พี่สัญญา....
แม่ป้าร้องไห้และพูดตระโกนออกไป
แปลกแฮะ...ลมสงบ แต่สิ่งที่ได้ยินนี่สิ
ให้ตายเหอะ...ยิ่งกว่าเสียงลมซะอีกแต่มันเป็น
เสียงสะอื้น เสียงร้องไห้ของแม่น้อง
ใช่ เสียงแม่ของเรา...ใช่ แม่มาหาเรา
แม่มารับเราจริงๆ.... เสียงร้องไห้ที่ได้ยิน
เป็นเสียงร้องที่โหยหวนใจเหลือเกิน
เสียงร้องนี้ทำให้ขนลุกไปทั้งร่าง
ทำไมเสียงช่างเสร้าปานนี้ ทำไม ทำไมหนอ...
เรื่องของแม่ยังไม่จบเท่านี้นะคะ โปรดติดตาม เรื่องของแม่ตอนที่ 4
ทั้งหมดทั้งปวงจะทวีเพิ่มความแค้น และความห่วงหาอาลัยลูกอย่างไม่จบสิ้น ....
จากคุณ : เจฉ่าย (เจฉ่าย) - [ 27 พ.ย. 48 12:24:03 ]
